جوانان ایرانی آزاد - پاریس

دعوت به تظاهرات ایستاده

2009-05-25T05:37:00.000-07:00

هموطنان آزاده

در راستای دفاع از جنبش کارگری و در نخستین گام خواست آزادی کارگران دستگیر شده در یکم ماه مه در سراسر ایران، این کمیته تظاهرات ایستاده ای را در مقابل دفتر سازمان جهانی کار در پاریس سازمان داده است.

این تظاهرات روز چهارشنبه بیست و هفتم ماه مه از ساعت چهارده تا شانزده در مقابل دفتر سازمان جهانی کار در پاریس برقرار خواهد گردید.

ما در این تظاهرات می خواهیم به اطلاع این سازمان جهانی برسانیم که جمهوری اسلامی ایران؛ که «خواب» ریاست دوره ای این سازمان بین المللی را در سر می پروراند؛ این کارگران را تنها بخاطر بزرگداشت روز بین الملی اول ماه مه، راهی زندان کرده است و به آزادی بی قید و شرط ایشان تن نمی دهد!

هموطنان آزاده

حضور تک تک ما در این تظاهرات دلیلی بر اثبات ادعای فوق در مقابل این سازمان بین المللی و دفاع مستقیم از جنبش کارگری در ایران خواهد بود.

آدرس دفتر سازمان جهانی کار در پاریس:

98Rue de Sèvres 75007 PARIS

Métro: Duroc یا Sevres-Lecourbe

کمیتهء دفاع از دستگیر شدگان اول ماه مه و کارگران زندانی در ایران

۶۰سال کافی‌ نیست؟

2009-04-22T11:24:00.000-07:00

یکم تا پنجم ماه آوریل ۲۰۰۹ در شهر استراسبورگ در فرانسه، سالگرد ۶۰سالگی ناتو برگزار گردید.

ناتو(سازمان معاهدهٔ آتلانتیک شمالی) در چهارم آوریل ۱۹۴۹ در کادر جنگ سرد تشکیل شد و سازمان سیاسی‌نظامی است که هدفش دفاع از بلوک شرق در برابر بلوک اتحاد جماهیر شوروی بود.در واقع تنها هدف این سازمان دفاع از منافع ژئواستراتژیک قدرتهای غربی بوده است.این سازمان همیشه به دنبال دستیابی به زونهای جدید نفوذ و حفظ تسلط خود در مناطق مختلف بوده است.به عنوان مثال می‌توان به دخالت ناتو در کزوو در سال ۱۹۹۹ اشاره کرد که با هدف بدست گرفتن کنترل منطقهٔ بالکان توسط غرب بوده است و یا به مداخلهٔ آن در افغانستان در سال ۲۰۰۱ اشاره نمود که این فعالیت به بهانهٔ دمکراسی خواهی‌ در کشور افغانستان به وسیلهٔ تعقیب و مقابله با طالبان بوده است.نتیجهٔ آن ،تحت فشار و در خطر گذاشتن مردم افغانستان بخصوص زنان شد.در این میان بطور متوسط ده هزار غیر نظامی در سال ،به شدت مجروح شدند و این در حالی‌ بود که دمکراسی افغانی در خدمت نیروهای نزدیک به قدرت آمریکا قرار داشته است. با توجه به اینکه افغانستان در چهار راه مناطق غنی هیدروکربن و ذخایر آن قرار دارد،این عملیات و مداخلهٔ ناتو با هدف اصلی‌ کنترل و دستیابی و ارسال این ذخایر بوده است.

آخرین رویداد در تابستان ۲۰۰۸ در کوکاس در زمان چالش ایجاد شده مابین روسیه و جرجستان روی داد. ایالات متحدهٔ آمریکا با پیشقدری ناتو با توجه به اهمیت این منطقهٔ نسبتا زیر نفوذ روسیه و ایران و غنی از نظر استخراج،تولید و ترانزیت هیدروکربن نتوانست بی‌ تفاوت به آن عمل نماید.

ناتو بازوی مسلح امپریالیزم غربی است.آژانس‌های کاپیتالیزم برای جذب قدرت بیشتر با وسعت بخشیدن به مناطق زیر نفوذشان با بی‌ شرمی متوسل به جنگ شده ا‌ند.تمام مردم جهان به طور بالقوه در فهرست قربانیان این تشنگان قدرت و پول قرار دارند.

پاسخی که باید در برابر این حملات همه جانبه داده شود،باید عظمتی‌ به وسعت خشونت آنها داشته باشد.همانطور که راهپیمایی‌های معترضانه در حمایت از مقاومت مردم فلسطین در ماه ژانویه ۲۰۰۹ و همچنین راه پیمایی در حمایت مردم عراق پیش از هجوم آمریکایی‌ها در سال ۲۰۰۳ در فرانسه نشان داد: در برابر جنگ فراگیر،مقاومت فراگیر بایستی صورت گیرد.

به مناسبت برگزاری این مراسم در استراسبورگ که در طی‌ آن روسای ارشد دولتی (اوباما،مرکل،براون،سارکوزی و...)حضور داشتند، پیشبینی‌‌های نظامی گسترده یی برای این شهر در هفته اول ماه آوریل، صورت گرفت.منطقه قرمز(همانند ژنوا در سال ۲۰۰۱) پیش بینی‌ گردید که بر اساس آن مرکز شهر حصاربندی و حفاظت شد،مدارس و دانشگاه‌ها برای تمام هفته تعطیل شد ، حضور دوازده هزار پلیس آلمانی مقرر گردید و منطقه شنگن بسته شد.

در پاسخ به این مراسم ،پانصد سازمان از سراسر جهان،فراخوانی را با عنوان مخالفت با این مراسم ترتیب دادند که در جهت ایجاد ترمزی در مقابل ناتو و در مقابل جنگ بود.

یک هفته برنامه‌های بحث و گفتگو،ایجاد کمپ خودگردان در حوالی استراسبورگ،کهل و بادن بادن ترتیب داده شد و تظاهرات روز ۴ آوریل،شرکت کنندگان زیادی را از سراسر اروپا با خود همراه نمود.این تظاهرات نشان دهنده مخالفت و یک نه بزرگ به سازمان‌های مدافع جنگ بود.

از جمله سازمان‌های امضاکننده بیانیه ضد ناتو در ۶۰ سالگی این سازمان بدین قرار بوده ا‌ند:

ACG, ACDN, Alternative Libertaire, ACCA, ANECR, ATTAC, Américains contre la guerre(AAW), ARAC, Collectif des Iraniens contre la guerre, Collectif. Faty Koumba, Collectif la guerre Tue, Congrès national d’Afghanistan, DIDF, Droit-Solidarité, Femmes solidaires, FSU, Initiative Féministe Européenne, IPAM/CEDETIM, LCR, MRAP, Le mouvement de la Paix, M’PEP, NPA, organisation femmes égalité, PCF, PCEF, PG, UJFP, Union pacifiste, Union syndicale SOLIDAIRES, Les Verts,…

ناتو مسوول شرایط اسفناک کنونی افغانستان -تاریخه مختصری از ناتو

- سازمان ناتو در چهارم آوریل ۱۹۴۹ (۶سال قبل از پیمان ورشو) تاسیس شد که هدف آن اساسا ایجاد یک اتحاد مابین قدرت‌های بزرگ غربی در مقابله با اتحاد جماهیر شوروی بوده است.

- در سال ۱۹۷۹ ، ناتو تصمیم به مستقر کردن موشک هسته‌ای (با بورد کوتاه) -پرشینگ- گرفت. امروزه،ناتو دارای ۴۸۰ موشک هسته‌ای در ۵ کشور می‌‌باشد. ناتو با پروژه سپر ضد موشکی به تجارت تسلیحات هسته‌ای در لهستان و چک پرداخته است.

- فروپاشی دیوار برلین (۹نوامبر ۱۹۸۹) موجب فسخ پیمان ورشو در ۲۱ فوریه ۱۹۹۱ گردید.هرچند که به رئیس جمهور اتحاد جماهیر شوروی -گورباچف- قول داده شده بود که ناتو هدف خود را در دفاع از تأمین منابع حیاتی‌ ،مبارزه بر علیه تکثیر سلاح کشتار جمعی و بر علیه تروریسم گسترش خواهد داد.

- ناتو به تدریج در کشور‌های سابقا عضو پیمان ورشو نفوذ یافت و به تدریج روسیه را محاصره کرد.

- بعد از سال ۱۹۹۵، ناتو در یوگسلاوی سابق مداخله نمود که در این میان کشور فرانسه نیز در بمباران هوایی شرکت کرد.

- در ۲۴ مارس ۱۹۹۸، ناتو حملاتی را به کوزوو - بدون وکالت یونسکو- به راه انداخت.

- در سال ۱۹۹۹، در پنجامین سالگرد ناتو،لهستان و جمهوری چک به عضویت آن در آمدند.و همزمان ،آمریکا،پایه‌های نظامی خود را در کشور‌های بالکان و در کشور‌های شرق مستقر نمود.

- در آوریل ۱۹۹۹ در پنجامین سالگرد این سازمان، ایدهٔ استراتژیک برای قرن ۲۱ تصویب گردید که سازمان دهی‌ منطقه‌ای را به سازمان دهی‌ نظامی همه جانبه و فراگیر تغییر می‌‌داد.

- در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۱ به دنبال واقعه ۱۱ سپتامبر،ماده ۵ منشور ناتو در باب همبستگی‌ متقابل مابین دولتهای عضو ناتو به اجرا در آمد.

- در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۱،شورای امنیت یونسکو هدایت عملیات در افغانستان را به ناتو محول نمود.این اولین عملیات خارج از محدوده برای ناتو بود.

- معاهده اروپایی لیزبون در سال ۲۰۰۷ اظهار داشت که ناتو برای دولت‌های عضو باقی‌ بماند.

- در سال ۲۰۰۸، ناتو با ۲۶ دولت عضو، عضویت دولت‌های ماسدونیا(مقدونیه)،جرجستان و اکراین را به تعویق انداخت،با اینحال عضویت آنها را اجتناب ناپذیر تشخیص داد.

- در سال‌های اخیر،مقامات فرانسوی خواهان مداخله و شرکت این کشور در تمامی عملیات نظامی(افغانستان،کوزوو، بوسنی، ماسدونیا)شدند.با این حال،سارکوزی یک مرحله نیز جلوتر رفت و خواهان مداخله دوباره فرماندهان نظامی این کشور و تقویت سهم کشور فرانسه در مداخله نظامی در افغانستان شد.

- در سال ۲۰۰۷، هشت هزار افغان به خاطر جنگ کشته شدند.این آمار دردناک از ابتدای سال ۲۰۰۸ از این رقم نیز فراتر رفته است.دویست و شصت هزار افغان،از سال ۲۰۰۱،کشورشان را ترک گفته ا‌ند و به اردوگاه‌ها و کمپ‌های اسفناک پاکستان پناهنده شده ا‌ند.۵میلیون نفر از ۲۰میلیون نفر(ثبت شده)در تنگنای آذوقه قرار دارند.

ترجمه از : بهار. ص
منبع : http://www.no-to-nato.org

L'Action des antennes jeunes parisienne d'Amnesty International sur la lapidation en Iran - VOA

2009-03-17T01:04:00.000-07:00

گزارش محمد رضا شاهید برای صدای آمریکا از آکسیون خیابانی برعلیه سنگسارعفوبین الملل

La grève de faim des étudiants arrêtés continuent

2009-03-09T03:55:00.000-07:00

Vendredi 6 Mars 2009

Madjid TAVAKOLI, Hossein TORKANSHVAND, Ismael SALMANPOUR, Kourosh DANSHYAR, sont des étudiants arrêtés à l’université de Amir Kabir et qui continuent toujours leur grève de faim.

En effet depuis le 6 février 2009, le jour de leur arrestation, ils ont entamé une grève de faim et ils commencent leur 25ème jour de grève. D’après les dernières dépêches, leur état de santé est critique.

Il faut noter que quatres autres étudiants de l'université d'Amir Kabir aux noms de :
Ahmad Ghassaban, Abbass Hakimzadeh, Hadi Mashakhi et Nariman Mostafavi sont toujours dans la section 209 de la prison d'Evin et que nous sommes sans nouvelles depuis leur arrrestation.

http://hrairan.org/

قطعنامه‎ی پایانی

2009-02-15T11:11:00.000-08:00

تحصن دو روزه در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

۱ ـ ما می‎دانستیم روایت فاجعه‎ای که در طول این همه سال سرتاسران جغرافیای اجتماعی ایران را دربرگرفته، همان فاجعه‎ای که خاوران نماد بی‎بدیل آن است، جایی در مشغله‎های مهم رسانه‎های «معتبر» ندارد. فاجعه‎ای که هنوز روزانه در جریان است. ما می‎دانستیم رسانه‎های «معتبر» اخبار زرادخانه‎های سلاح و نفت را پیگیرانه پوشش می‎دهند اما تاریخ مردم، تاریخ فرودستان و غارت‎شده‎گان، تاریخ در خون نشسته در آرزوی دیرینه‎ی رهایی، غایب بزرگ این همه سال بوده است. تاریخ ما برای ما مهم است که این سوی جهان ایستاده‎ایم و هنوز باور داریم جهان دیگری ممکن است. تحصن دو روزه‎ی ما، تنها و تنها به ما، به کسانی که همراه با ما در تحصن شرکت کردند و به کسانی که حالا در جریان چگونگی این تحصن قرار گرفته‎اند بار دیگر ثابت کرد آنها نمی‏خواهند ما را ببینند و بشنوند. آنها با تمام توان سعی می‏کنند دیگران هم ما را نبینند و نشنوند. ما بار دیگر به همه نشان دادیم چه کسانی در جنایت‎های جمهوری سیاه شریک جرم به شمار می‎آیند.

۲ ـ ما تحصن کردیم تا خانواده‎ها و بازمانده‎گان، تا آنانی که داخل ایران زیر مهمیز و ساطور مقاومت می‏کنند و دیوار بلند ستم را می‏شکافند، بدانند در کنار آنها مانده‏ایم و می‏مانیم. ما باور داریم مبارزه برای حفظ خاوران از دستبرد حکومت اسلامی به همه مربوط است. ما می‏دانیم زمانه‏ی بهتری پیش روی ماست و این یلدایی‏ترین شب روزگار محو و نابود خواهد شد. ما می‏دانیم پیروزی از آن ماست چرا که چاره‏ای نداریم غیر از آنکه پیروز شویم.

۳ ـ قدرت‏های جهان، دلقکان و زورگویان، چشم‏ها و گوش‏های مردم جهان را ربوده‏اند تا به بالماسکه‏ی رقابت هسته‏ای صحنه بیارایند. خاوران جایی در این خیمه‏شب‏بازی پلشت ندارد. خاوران از آن ماست و باید برای ما بماند. تحصن دو روزه‏ی ما بار دیگر نشان داد هرگونه توهمی نسبت به دریوزگی عدالت و دادخواهی از سیستم سلطه‏ی جهانی، آب به غربال بردن است. ما بار دیگر فهمیدیم و نشان دادیم همراهی هم‏دلانه‏ی وجدان‏های بیدار و نیروهای مترقی جهان تنها راه دادخواهی تاریخی ماست.

۴ ـ خاوران می‏ماند. حتی اگر ویران شود، می‏ماند. حتی اگر جلادان بر تخت نشسته تمام آثار جنایت را محو کنند، خاوران می‏ماند. خاوران می‏ماند چرا که هنوز جان‏های بیداری باقی مانده است تا در دادگاه فردا عفونت جنایت را آشکار کند. خاوران می‏ماند چرا که هنوز مبارزه برای رهایی ادامه دارد، یعنی همان آرمانی که خفته‏گان خاوران جان بر سر آن گذاشتند.

۵ ـ از همان ابتدا اعلام کرده بودیم که تحصن دو روزه در مقابل خانه‏ی رسانه‏های برلین تنها اولین قدم ما برای حفظ خاوران است. کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا دلگرم از یاری‏های بی‏دریغ یارانی که در این تحصن در کنار ما بودند، مبارزه‏ی خود را ادامه خواهد داد. می‏دانیم در پیمودن راهی که پیش روست مصمم‏تر گام برخواهیم داشت.

شنبه ۷ فوریه ۲۰۰۹ ـ ۱۹ بهمن ۱۳۸۷

کمیته‏ی جوانان ایرانی در اروپا:

کانون 67 _ آلمان

کمیته دانشجویی _ بلژیک

جوانان ایرانی آزاد _ پاریس

و جمعی از جوانان هم‏قطار

فراخوان شماره ۲ برای شرکت در تحصن دو روزه در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-02-03T02:07:00.000-08:00

ما آمده‏ایم با فریاد آغاز کنیم نه با کلمات. ما می‏خواهیم حضورمان تلنگری باشد بر وجدان خواب‏زده‏ی جهانی که نمی‏گذارند زخم‏های ما را ببیند. حضور اعتراضی ما مجالی است برای آن که با انگشت اشاره فاجعه‏ی کشتارهای سیاسی در ایران را به یاد جهان بیاوریم. ما پا سفت کرده‏ایم تا رسانه ها گورهای بی نشان خاوران و روایت ما زخم‏خوردگان ازحقایق نهفته و مسکوت مانده‏ی مرتبط با آن را بازتاب دهند.
ما حضور در این تحصن اعتراضی و هرگونه حمایت از آن را نه لزوما به معنای حمایت از کمیته‏ی برگزارکننده، بلکه پیش از هر چیز عمل به تعهدی انسانی و سیاسی از سوی شرکت‏کنندگان و حمایت‏کنندگان می‏دانیم. ما باور داریم دفاع از خاوران و جان‏باخته‏گان شرزه‏ی سال‏های سیاه بزرگتر از آن است که محلی برای تبلیغات حزبی و سازمانی باشد و انتظاری غیر از این هم نداریم.

ادامه مطلب

پتیشن برای اعتراض به تخریب خاوران

Prix Simone de Beauvoir 2009 décerné à la Campagne d'un million de Signatures

2009-01-27T01:23:00.000-08:00

فیلمی از مراسم اهدای جایزه سیمون دوبووار به سیمین بهبهانی برای کمپین یک ملیون امضاء در کافه دومگوی پاریس

کامپین در پاریس

Campagne à Paris

فراخوان شرکت در تحصن دو روزه ‏ در اعتراض به موج جدید تخریب خاوران

2009-01-26T02:04:00.000-08:00

این جا خاوران است. هنوز بوی گوشت سوخته از گورهای بی‏نشان بر می‏خیزد. هنوز دست که روی خاک می‏کشی احساس می‏کنی دستی را که روی سر دیگری است، پایی که در آغوش آن یکی است. سال 67 وقتی خاک نمناک را فقط اندکی با دست کنار می زدند ، حتی پیراهن چهارخانه آن نگاه مغرور را می دیدند. پس از آن هربار که گوشه‏ای از خاک را ویران می‏کردند، صدای خرد شدن مهره‏های گردن آن‏ها در دالان‏های تاریخ می‏پیچید.

خاوران بازمانده ای از یادهای خون چکان مان است. خاوران میراث سال‏ها مبارزه و مقاومت در برابر سرکوب و دژخویی است. خاوران نماد مقاومت 20 ساله خانواده‏هایی است که نمی‏خواستند بخشی از تاریخ جهان به غارت رود و تاریخی وارونه و تقلبی نوشته شود. مقاومت خانواده‏ها جنبشی دادخواهانه است. جنبشی که هرروزه یادآور می‏شود این یک مبارزه جهانی است در کنار تمامی دادخواهان جهان. خاوان سهم آیندگان است تا جهانی را که از آن ارث برده‏اند به قضاوت بنشینند. خاوران هویت یک جنبش است. سند زنده ای از یک مبارزه ی برحق و نابرابر. سند روزهای خون و جنون. خاوران و خاوران‏ها اسناد دادخواهی و رمزگشایی از جنایتِ جنایت‏پیشگان تاریخ است. حفاری خاوران یعنی کشف استخوان و هر استخوان یعنی حضور غایب یک انسان، یک زندگی، یک عشق. خاوران درست مانند دیوار کمون، استادیوم شیلی، میدان مادران مایو، داخایو و آشویتس مکان یاد آرمان خواهی و مقاومت و مبارزه در تاریخ جهان است. خاوران تمام آن آرمانی است که جمهوری مرگ حتی تا به امروز نیز تلاش در دفن و حذف خشونت بار آن دارد.

آنچه امروز در خاوران اتفاق می‏افتد، تازه نیست؛ پروسه‏ی تناوبی نابودی خاک را سال‏هاست حاکمان جنون به پیش می‏برند. بحث اما بر سر تخریب گورهای بی‏نشان نیست. آنچه که اهمیت دارد، ثبت شدن خاوران در حافظه تاریخ است. خاوران باید به‏همان شکلی که بود، باقی بماند. فراموش نکرده‏ایم دست‏های خون آلود جانیان همچنان صندلی‏های قدرت را می‏فشارند، بی‏هراسی از بازگویی حقیقت. بخشی دیگر از آنان اینک رنگ عوض کرده، با نام حقوق بشر پرچم‏های سهم‏خواهانه‏ی خود را برافراشته‏اند. آنان می‏خواهند تا نام جنایت‏پیشه‏گان را و هر هم‏راز و هم‏دست آنان را به بایگانی تاریخ سپارند. آنان می‏خواهند ما از یاد ببریم حذف آرمان خواهی و رادیکالسم سیاسی را که ترجمانش حذف فیزیکی هزاران زندانی سیاسی – عقیدتی بود. کابوس شومی را که با سلاحی از ایدئولوژی مذهبی و طناب و سرب تحقق یافت. و این تمنای پلشت با قاطعیت فتوای دینی بت اعظم شان، چه ساده برای آنان رقم خورد و چه دهشتناک بر ما گذشت.

خاوران الهام بخش مبارزه و آرمان‏خواهی نسل ما‏ست. ما فرزندان خاک خاوران‏ها می‏خواهیم در حافظه‏ی تاریخی جهان دست ببریم. ما می‏خواهیم حافظه‏ی تاریخی جهان را تصحیح و تکمیل کنیم. ما می‏خواهیم آن‏چه را که از حافظه‏ی جهان زدوده‏اند، دوباره به یادش آوریم. ما به جهانی دیگرگونه باور داریم. جهانی که در آن وجدان بیدار بشری، فریاد حقیقت و دادخواهی سر می‏دهد. ما با همراهی تمامی جان های بیدار خواهیم آمد تا سکوتی را که قدرت‏های جهان بر وجدان بشری تحمیل کرده‎اند، بشکنیم.

برآنیم تا در نخستین گام با تحصنی دو روزه در مقابل خانه‎‏ی رسانه‏ها در برلین و با فراخواندن رسانه‏ها به انتشار روایت ناشنیده‏ی ما سکوت تاریخ را بشکنیم. این اما پایان راه نیست. ما می مانیم تا در ادامه‏ی این راه با کمک تمام جنبش‏های پیش‏رو در جهان، وجدان بیدار بشری را به قضاوت آن چه بر ما رفت فراخوانیم. باشد که این بار افکار عمومی جهان قاضی سربلند تاریخ باشد.

کمیته جوانان ایرانی در اروپا

کانون 67_آلمان
کمیته دانشجویی_بلژیک
جوانان آزاد ایرانی_پاریس
و جمعی از جوانان هم‏قطار

آدرس وبلاگ: http://www.commitee.blogfa.com

شماره‏های تماس در آلمان: 0049 176 21 53 999 2 , 0049 176 29 3550 80

مکان: برلین_ خانه‎‏ی رسانه‏ها_ شیف بائوردام شماره‏ی ٤٠ (Bundes Pressehaus, Schiffbauerdamm 40, 10117 Berlin)

زمان: از جمعه ٦ فوریه ساعت ٩:٠٠ صبح تا شنبه ٧ فوریه ساعت ١٧:٠٠

گزارش گردهم آیی ۱۴ ژانويه ۲۰۰۹ در پاریس

2009-01-14T15:50:00.000-08:00

«چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد!»

چهار شنبه ۲۵ دی ۱۳۸۷ برابر با ۱۴ ژانويه ۲۰۰۹ از ساعت ۱۴ به وقت پاریس ، جمعی از ایرانیان مقیم پاریس در کنار فرانسویان به دعوت جوانان ایرانی آزاد – پاریس و کمیته جوانان ایرانی در اروپا در مقابل دانشگاه سربن و مدرسه سن لویی در کادر آکسیون های مشترک کمیته جوانان ایرانی در اروپا ، که به صورت همزمان در بروکسل توسط کمیته دانشجویی - بلژیک و در هانوفر توسط کانون شصت و هفت برگزار می شد ، دست به تظاهرات ایستاده زدند . این آکسیون که در روزهای آتی در لندن نیز برگزار خواهد شد در حمایت از جنبش دانشجویی و بویژه دانشجویان دانشگاه شیراز صورت پذیرفت .

جوانان با تصاویر سمبلیکی در حمایت از آزادی بیان ، آزادی مطبوعات و آزادی دانشگاه و دانشجو و همچنین اسامی دانشجویان در بند و احضار شده به کمیته های انضباطی و وزارت اطلاعات ، کف پوش سنگی میدان سربن را فرش کرده بودند .

آکسیون با خواندن فراخوان دعوت به گردهم آیی و پیام کمیته جوانان ایرانی در اروپا به دو زبان فرانسه و فارسی شروع به کار کرد . همچنین متن بیانیه های سازمان ها و انجمن های حمایت کننده از بلنگوها بخش شد .

جوانان با پخش اعلامیه هایشان عابرین را در جریان جنبش دانشجویی امروز ایران قرار دادند . ده ها تن از رهگذران با امضای متن پیام کمیته جوانان ایرانی در اروپا به دانشجویان دانشگاه شیراز ، حمایت خود از آنان را ابراز کردند .

در میانه گردهم آیی کمیته دانشجویی بلژیک پیام خود را با تلفن از مقابل سفارت جمهوری اسلامی در بروکسل به شرکت کنندگان در پاریس رساندند ، که از بلندگو ها پخش و مورد توجه خاص حاضرین قرار گرفت .

در انتها جوانان با خواندن قطع نامه به زبان های فارسی و فرانسوی به گردهم آیی خود پایان دادند .

جوانان ایرانی آزاد - پاریس

متن کامل قطع نامه

گزارش ایرج ادیب زاده برای رادیو زمانه از آکسیون ۱۴ ژانويه ۲۰۰۹

Rassemblement en solidarité avec les étudiants de l’université de Shiraz

2009-01-13T04:15:00.000-08:00

Mercredi 14 Janvier
de 14h à 16h

Place de la Sorbonne - 75005

Cliquez ici pour voir l'appel

Lettre aux étudiants de l’université de Shiraz

کمپین یک میلیون امضا ء پاریس متولد شد!

2009-01-12T01:29:00.000-08:00

la compagne parisienne d’un million de signatures est née!

http://wechangeparis.blogspot.com

"در هر جا و در هر زمان دانشگاه سنگر آزادی است"

2009-01-08T01:01:00.000-08:00

سخنی با دانشجویان دانشگاه شیراز

قرار بود که دانشگاه را تبدیل به پادگان کنند، شما در مقابل آن ایستادید.
قرار بود دیوارهای زندانشان صدای دانشجویان را در خود پنهان کند، اما صدایتان فریاد شد.
قرار بود که دانشگاه، قلب زنده‎ی جامعه را در هم شکنند. دانشگاه هنوز زنده است، هنوز مقاومت می‏کند.
قرار بود اتحادتان را در هم شکنند، اما در این روزهای سخت در کنار هم مانده‏اید.
شما نیز مانند ما می‏دانید که تازیانه‏ی استبداد لخت و عریان تنها گرده‏ی جنبش دانشجویی و دانشجویان دانشگاه شیراز را رج نمی‏زند. دستگاه سلطه می‏خواهد هیمنه‏ی سرکوبگرش را بر فراز سر دگرباشان جنسی، کارگران و زنان و معلمان، اقلیت های غیرمذهبی و مذهبی، عرب و کرد و ترک و ... بگستراند.
پیام جمهوری اسلامی برای ما روشن است : از خیابانها به خانه ها بر گردید، و دخالتگری در سرنوشت خود و جامعه را فراموش کنید.
پیام رادیکال مبارزات شما اما طنین دیگری دارد و به همین دلیل در کنار مقاومت و مبارزه‏ی شما قد علم کرده و ایستاده‏ایم.
دست‏های ما در کنار دست‏های شماست و حنجره‏ی شما خواهیم بود تا فریاد رهایی‏خواهی و آزادی‏طلبی شما را در روز چهاردهم و هفدهم ژانویه از شهرهایمان به گوش مردم جهان برسانیم.

کمیته جوانان ایرانی در اروپا ـ جمعی از دانشجویان، فعالین سیاسی و مدنی، مبارزین چپ و پناهندگان جوان مقیم اروپا

متشکل از :
جوانان ایرانی آزاد ـ پاریس

کانون 67 ـ آلمان

کمیته دانشجویی ـ بروکسل

کمیته برگزاری مراسم در حمایت از دانشجویان ایران ـ لندن

چهارشنبه، چهاردهم ژانویه ساعت 14.00

بلژیک – بروکسل – مقابل سفارت جمهوری اسلامی

فرانسه – پاریس – مقابل دانشگاه سربن

آلمان – هانوفر

شنبه ، هفدهم ژانویه

انگلستان – لندن

Rassemblement en solidarité Avec les étudiants de l’université de Shiraz Mercredi 14 Janvier

2008-12-31T01:03:00.000-08:00

Lors des cérémonies de commémoration de "la journée de l'étudiant" (Héritage des luttes estudiantines contre le régime monarchique du Shah), ainsi que la "rencontre des étudiants avec le président de l'assemblée" les étudiants de l'université de Shiraz dans un rassemblement très large ont mis en avant d'une seule voix deux thématiques : les libertés universitaires et les libertés sociales.

Chose rarissime ces dernières années, ces rassemblements furent marqués par une nette opposition au régime théocratique en place et permirent de déplacer le débats des habituels slogans modérés.
Mais cette radicalisation eut comme revers immédiat la mise en route de la machine oppressive et répressive du régime Islamique. En effet une quarantaine d'étudiant ont été convoqué en commission disciplinaire, suivie d’exclusion universitaire définitive et de mesure d'éloignement.

Les Basij universitaires (Milice Islamique sous le contrôle direct du Guide spirituel, l’Ayatollah Ali Khamenei) ont organisé des grèves de la faim et des mouvements de protestations dans la mosquée de l'Université de Shiraz, en vue d’obtenir l'ouverture d’une enquête judiciaire contre les étudiants protestataires. Le ministère du renseignement a, quant à lui, ouvert une enquête pour savoir quel sont les groupes ou pays étrangers qui tirent les ficelles de ces mouvements étudiants, pour ainsi mettre en cause leur indépendance.

Nous, jeunes Iraniens, étudiants, activistes politiques et associatifs, militants de gauche et réfugiés politiques vivant en Europe, nous réunirons simultanément le Mercredi 14 Janvier devant les différentes instances représentants la république islamique et les universités dans nos villes d'accueils, en signe de solidarité avec le mouvement progressiste étudiant, et en particulier nos compagnons de l'université de Shiraz. Ainsi nous voulons déclarer avec eux notre haine et opposition face a cette répression théocratique que subit notre peuple.
Nous vous invitons à nous rejoindre en participant a ces rassemblements, en nous apportant votre soutien dans nos actions.

Merci de nous envoyer vos commentaires a l’adresse e-mail suivante : commitee.iran@gmail.com

N’hésitez pas à nous contacter pour organiser des actions similaires à cette date.

Retrouvez la liste des pays et leurs lieux sur notre blog : http://commitee.blogfa.com/

فراخوان شرکت در آکسیون های اعتراضی در حمایت از جنبش دانشجویی ایران و دانشجویان دانشگاه شیراز

2008-12-29T13:04:00.000-08:00

در روز های شانزدهم و هجدهم آذر ماه و در نشست رئیس مجلس و دانشجویان دانشگاه شیراز، دانشجویان غیر وابسته با مرزبندی مشخص با رژیم، در یک گردهمایی گسترده سر دادند، فریاد آزادی دانشگاه، آزادی جامعه !

آری در مقابل رادیکالیسم دوستانمان، اینبار نیز رژیم کلیه نیروها و امکاناتش را بکار گرفت. از احضار و بازداشت 35 تن از فعالین دانشجویی تا جو سازی در مساجد و اعتکاف فرمایشی بسیج دانشجویی تا بیان اتهامات سنگین قضایی و تحریم و تهدید علیه دانشجویان و انتشار بیانیه های جعلی.

ما جمعی از دانشجویان، فعالین سیاسی ومدنی، مبارزین چپ وپناهندگان جوان مقیم اروپا در همبستگی با جنبش دانشجویی ایران و در حمایت از دانشجویان شیراز در روز چهارشنبه ، چهاردهم ژانویه در شهرهای بروکسل، پاریس و هانوفر به مقابل دانشگاها و نمایندگیهای رژیم جمهوری اسلامی می رویم، تا با فریاد مخالفت با رژیم جمهوری اسلامی اعلام کنیم ما نیز تا آخرین نفس در مقابل سلطه و استبدادِ لخت و عریان قد علم کرده در کنار دانشجویان ایران ایستاده ایم.

ما از همه آزادیخواهان جهان دعوت می کنیم تا با برگزای همزمان، اعلام حمایت و حضورشان در این آکسیون ها به ادامه مبارزات جنبش دانشجویی یاری رسانند.

آزادیخواهان جهان ، با برگزای همزمان، اعلام حمایت و حضورتان در این آکسیون ها در جهت کمک به ادامه مبارزات جنبش دانشجویی با ما همراه شوید.

جوانان ایرانی آزاد – پاریس ، کانون 67 – آلمان ، کمیتیه دا نشجویی – بلژیک

http://commitee.blogfa.com

Lettre ouvert de 1600 étudiants de l'Université Technique de Sharif à Ahmadinejad

2008-12-22T08:59:00.000-08:00

Ici c'est l'Université Technique de Sharif

Mr. Ahmadinejad,

Ici, personne n'empêchera l'entrée des étudiants dans la salleou vous ferez votre discours. Ici seuls les étudiants de Sharif sont vos interlocuteurs. Ici vous ne remplirerez pas votre salle avec vos interlocuteurs toujours d'accord que vous déplacez avec vos bus. Ici le president de l'Université est élu par le conseil scientifique, et non désigné par le gouvernement. Ici les enseignants ne sont pas encore partis à la retraite obligatoire. Les professeurs de notre faculté d'Economie sont parmi les meilleurs Economistes de notre pays et cela fait 3 ans qu'ils ont été mis à l'écart dans les décisions gouvernementales. Le résultat catastrophique de la situation économique actuelle du pays est le résultat de cette politique.

Monsieur Ahmadinejad,

Aujourd'hui, dernière année de votre mandature, alors que vous décidez de venir à l'Université Technologique de Sharif, les étudiants attendent de votre part des reponses claires. La réponse à trois années d' instabilité et de régime de terreur que vous avez instauré avec des programmes comme celui de la sécurité civile. La réponse aux universités que vous avez transformez en caserne avec pour intention cachée, la seconde révolution culturelle. La réponse aux exclusions et interdictions d'études de centaines d'etudiants. La réponse à l'isolation totale de l'Iran dans la diplomatie internationale suite à vos propos intolérables, et pour finir la réponse à l'inflation de 40 %.

Monsieur Ahmadinejad,

Ici vous serez dans la plus haute classe des université de notre pays, où il n'y pas de place pour des remarques non academiques et non constructives. Ici Universités et Universitaires sont des termes sacrés, nous ne vous permettrons pas de répéter les propos que vous répétez depuis trois ans.

Monsieur Ahmadinejad,

Ici est l'Université de Sharif et le restera..

Téhéran – Le Lundi 22 Décembre 2008

Iran - Génération YouTube

2008-12-19T08:49:00.000-08:00

Le "wall street journal" en parle dans son article du 15 décembre - Iran's YouTube Generation - mais il n' ont pas vus la version complete de la vidéo. La troisième chose que l'étudiant déteste le plus :: " est la face d'Ahmadinejad".

Voici une traduction de l'article :

En Iran les universités sont de nouveau le théâtre de bataille sur l'avenir du pays. A l'ère du numérique, nous sommes en mesure d’avoir un aperçu de l'intérieur.

Des images des dernières manifestations étudiantes de Téhéran, Chiraz et Hamedan sont visibles sur Internet.
En particulier, le clip d'un étudiant qui révèle une remarquable volonté de défier le régime. Sur la vidéo, un jeune homme de l'Université de Shiraz passe un savon au Président du Parlement et ancien négociateur nucléaire, Ali Larijani en ses termes : «Je ne vous poserai pas de question parce que vous n’avez aucune légitimité à mes yeux, vous et le parlement que vous représenter n’avez aucune légitimité à mes yeux», suite à l'élimination des candidats de l'opposition dans les précédentes élections des parlementaires.

Assis sur la scène devant une centaine d’étudiants dans l’assemblé, M. Larijani semble surpris et ne dit mot, l'étudiant poursuit "Laissez-moi vous dire ce qui pèse lourdement sur mon cœur. Je déteste trois choses : la première est Mahmoud Ahmadinejad [le Président]».

Des applaudissements éclatent- ce qui est en soi un acte de mépris, car pour les mollahs les applaudissements sont tout comme les cravates, des « habitudes occidentales ».
Le jeune homme continue son discours : "La deuxième, je déteste son hypocrisie."
À ce moment, certains étudiants proches du régime vêtus de chemises brunes essaient d'interrompre l'étudiant en clamant chants et slogans. La vidéo s’interrompt alors pendant ce cahot.
Nous ne savons rien sur ce jeune homme, son nom ou ce qui lui est arrivé après le 9 Octobre, date de cette rencontre. Certains disent qu’il a été arrêté, d'autres qu'il est entré dans la clandestinité.

Depuis le soulèvement estudiantin sévèrement réprimé il y a six ans de cela, l'Iran a connu de plus en plus de mouvements spontané de protestations - plus récemment les rassemblements de la « Journée des étudiants », le 6 Décembre, jour de commémoration de meurtres de trois manifestants par l'armée du Shah en 1953. L’étudiant de Shiraz fait également référence à
l’ « inconnu rebelles », le jeune inconnu qui resta debout face aux chars de Tienanmen, en Chine.
Le discours du nouveau Président élu des États-Unis Obama face à l’Iran est le suivant : « ont devraient engager des discutions avec l'Iran ». Comme le souligne l'un de nos amis, « il a un choix a faire: S’engager avec Larijani et ce qu'il représente, ou avec la génération de l'étudiant de Shiraz

خاموشی دویّم از راه رسید

2008-12-15T09:03:00.000-08:00

A l'occasion de la 10ème commemoration des meurtres en series des iltelectuels iranien

2008-12-11T07:04:00.000-08:00

En 1998, de célèbres écrivains et militants politiques, Parvaneh Eskandari et Daryouche Forouhar, Mohammad Mokhtari, Mohammad Jafar Pouyandeh et d'autre ont été exécutés de façonne lâche et criminelle

Le cœur sans vie de Parvaneh Eskandari et Daryouche Forouhar, respectivement membre et activiste et Secretaire National du Partie du Peuple Iranien(oposition centre), a été retrouvé chez aux, poignardé de 25 et 26 Coups de coutaux

Mohammad Mokhtari, écrivain, chercheur et membre actif de l'association des écrivaines iraniens est retrouvé quelque jours plus tard étranglé, roué de coups, et sans vie

Mohammad Jafar Pouyandeh, écrivain, traducteur et membre actif de l'association des écrivaines iraniens est enlevé le 9 décembre, une semaine après son amie Mokhtari. Le lendemain, sa femme reçois un couds de fils pour aller identifier un cœur dans la médecins légiste de Shahriar une ville du périphérie de Téhéran

Un commission d'enquête gouvernemental est crée par le président Khatami sans réel effet

Saïd Emami (Eslami), Adjoint au sécurité du ministère des renseignement du régime est arrêté et ponté comme le seuls commanditaire et la cellule dit spécial du même ministère comme l'exécutant des meurtre qui au grès des interrogatoire dépasse les intellectuelle nommé auparavant, Majid Sharif, Fereydoun Farokhzad, Sïdie sirjani, Doctor Ghassemlou secrétaire générale du partie démocrate Kurd, ... rallonge le bulletin macabre des meurtre en série. Saïd Emami se suicide dans la prison de Evine avant la fin de ses interrogatoire

L'avocat des Familles Nasser Zarafshan est placer en rétention et écope de plusieurs année de prisons pour divulgation de secret d'État

Akbar Ganji point la responsabilité de plusieurs hauts fonctionnaires du régime iraniens dans sont ouvrage les seigneurs rouge-vêtue. Il passe des année en prison pour divulgation de secret d'État

Aujourd'hui nous célébrons la datte symbolique des dix en de ses atrocité. Les famille demande toujours justice. Le peuple Iraniens demande toujours a connaître les responsable

Le régime refuse et empêche les commémoration ,en barricadans la rue de la maison des Forouhar a l'approche des commémoration, et en empestant la rassemblement sur les tombaux de Mokhtari et Pouyandeh

Yashar Mohtasham - Paris

10éme Anniversaire des Assassinats Politiques commis par la République Islamique d’Iran

2008-12-09T03:12:00.000-08:00

Avec la Participation de

Michaël LOWY, chercheur et écrivain

Représentant d’Amnesty International

Hossein Mokaremi, chercheur

Projection du film

Et Nous vivons avec l’amour… de Pantéa Bahrami

دهمین سالگرد قتل های زنجیره ای

با شرکت:

میکائل لووی، استاد دانشگاه و نویسنده

حسین مکارمی پژوهشگر

همراه با پخش فیلم . «و با عشق زندگی می کنیم» ساخته پانته آ بهرامی

Vendredi, 12 Décembre 2008, 20H

AGECA, 177 Rue de Charonne, Paris 11é

Métro : Alexandre Dumas

Association de Défense des prisonniers Politiques et d’Opinion en IRAN, Paris. (ADPOI)

گزارشی از مراسم بزرگداشت دهمين سالگرد مرگ پوينده و مختاری

2008-12-08T06:31:00.000-08:00

ارسالی برای نشريه دانشجويی بذر

امروز 15 آذر، دهمين سالگرد قتل پوينده و مختاری توسط رژِيم جمهوری اسلامی بود. ده سال از اين جنايت هولناک گذشته است. اين جنايت در دورانی اتفاق افتاد که اصلاح طلبان دوم خردادی با شعارهای قلابی دفاع از "دمکراسی و آزادی" تاختند و از سرکوب عليه مردم دريغ نورزيدند.

در اين مراسم جمعيتی نزديک به دويست نفر در امامزاده طاهر کرج بر مزار اين دو نويسنده شهيد جمع شدند. حضور لباس شخصی ها و نيروهای امنيتی بسيار محسوس بود.آنها دور تا دور جمعيت را محاصره کرده بودند. برخی از آنان مدام بی سيم می زدند و گزارش اوضاع را می دادند و دستور آماده باش برای نيروهای امنيتی را صادر می کردند؛ يکی از آنان از چهره های شرکت کنندگان در مراسم فيلمبرداری می کرد، و يکی ديگر بطور دائم با تلفن حرف می زد.

امسال جای خيلی از رفقای دانشجو خالی بود. پارسال قبل از مراسم 13 آذر سالگرد قتل پوينده و مختاری برگزار شد. بسياری از رفقای دانشجو در آن حضور داشتند، رفقايی که امسال حضور نداشتند. بروشورهای مراسم در همان ابتدا پخش شد. به محض اينکه بلندگوها برای سخنرانی آماده شد و سخنرانی پخش شد، ماموران امنيتی خواستار مجوز شدند با اين که مراسم مجوز داشت، گفتند بايد استعلام کنيد که مجوز قانونی است يا نه! بعد از استعلام باز هم گفتند که مراسم حتما بايد تا ساعت 4 بعدازظهر تمام شود چون مجوز مراسم برای ساعت 2 تا 4 بود اگرچه تا اکثر شرکت کنندگان جمع شوند ساعت از 3 هم گذشت. به هر ترتيب اجازه سخنرانی داده نشد و مراسم بسيار آرام به پايان رسيد.

اين بار هم رژيم چهره کريه خود را نشان داد.

اين بار هم شاهد سانسور و سرکوب ماموران امنيتی رژِيم بوديم.

اين بار هم شاهد پيگيری و مقاومت برای ثبت يادمان روشنفکران و نويسندگان آزاديخواه در حافظه جمعی مردم بوديم.

مراسم بزرگداشت محمد مختاري و محمد جعفر پوينده

2008-12-04T01:57:00.000-08:00

اطلاعيه کانون نويسندگان ايران

درباره شرکت در مراسم بزرگداشت محمد مختاري و محمد جعفر پوينده

مردم شريف و آزاده!

امسال دهمين سالمرگ جان باختگان راه آزادي، محمد مختاري و محمدجعفر پوينده، است. به همين مناسبت، خانوادههاي آن جانباختگان مراسمي را در ساعت ۲ تا ۴ بعدازظهر روز جمعه ۱۵ آذر در امامزاده طاهر کرج برگزار ميکنند. ما ضمن شرکت در اين مراسم چشم به راه حضور ياران و همگامان آن جانهاي آزاده خواهيم بود.

کانون نويسندگان ايران
۱٣ آذر ۱٣٨۷

۱٣ آذر «روز مبارزه با سانسور»

2008-12-03T01:18:00.000-08:00

امروز 23 دسامبر 2008 برابر است با ۱٣ آذر که از طرف کانون نویسندگان ایران «روز مبارزه با سانسور» نامگذاری شده است . جوانان ایرانی آزاد - پاریس با اعلام حمایت خود از مطالبات کانون این روز را گرامی می دارد ، باشد تا در فردایی روشن سانسور و سانسورچی ای نباشد و به یاد عزیزان خود ، اعضای کانون که رژیم حتی تحمل بودنشان را نیز نداشت ، آزادی بیان را جشن گیریم .

بیانیه‌ کانون نویسندگان ایران به مناسبت دهمین سالمرگ جان‌باختگان آزادی اندیشه و بیان، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده

2008-12-01T03:37:00.000-08:00

مردم آزاده !
ده سال پیش در پی بسترسازی سرکوب آزادی‌خواهان و روشنفکران از راه تدارک و پخش برنامه «هویت» از سیمای جمهوری اسلامی، طرح به دره انداختن اتوبوس حامل نویسندگان، احضار فعالان فرهنگی و روشنفکران مستقل و متعهد به دادگاه انقلاب اسلامی، تهدید و پاپوش‌دوزی و آدم‌ربایی و سرانجام سر به نیست کردن احمد میرعلایی، غفار حسینی، حمید حاجی‌زاده و فرزند خردسال‌اش و... فعالان کانون نویسندگان ایران، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، ربوده شدند و به فجیع‌ترین شکل به قتل رسیدند. طی ده سالی که از قتل‌های سیاسی خزان ۱٣۷۷ می‌گذرد نه تنها آمران و عاملان این قتل‌ها به سزای اعمال تبه‌کارانه‌ی خود نرسیدند، بلکه ناصر زرافشان، وکیل شجاع خانواده‌های مقتولان نیز که «جرم‌اش این بود که اسرار هویدا می‌کرد» بر اساس حکمی ظالمانه پنج سال از عمر خود را در زندان سپری کرد. در این ده سال، نه تنها کمترین گشایشی در فضای جامعه پدید نیامد بلکه دامنه سرکوب و داغ و درفش، این بار به شیوه‌های دیگر، بیش از پیش گسترش یافت و کارگران، زنان، دانشجویان، فعالان اجتماعی و فرهنگی و سیاسی، روزنامه‌نگاران، وبلاگ‌نویسان و در یک کلام همه‌ی کسان و گروه‌هایی را در برگرفت که از وضع فلاکت‌بار موجود به جان آمده‌اند و در عین حال خواهان تنفس‌ گاهی آزاد از سانسور، تعقیب، آزار و سرکوب فرهنگی، اجتماعی و سیاسی اند.

مردم آزاده!
کانون نویسندگان ایران نیز همچون تمامی گروه‌های اجتماعی فوق زیر انواع فشارها، تهمت‌ها، بازخواست‌ها، احضارها و به طورکلی برخوردهای سرکوبگرانه قرار داشته و دارد و در واقع تاوان دفاع از آزادی بیان و مبارزه با سانسور را می‌پردازد. با این همه، و به رغم تحمل این شرایط سخت و توان‌فرسا، کانون ضمن تاکید و پافشاری بر خواست شناسایی و محاکمه و مجازات آمران و عاملان قتل‌های سیاسی پاییز ۱٣۷۷ و کشتارهای سه دهه گذشته، به پاس جان‌فشانی اعضای برجسته خود، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، ۱٣ آذر را «روز مبارزه با سانسور» نام نهاده و بر آن است که هرسال این روز را به این مناسبت گرامی بدارد. انتظار کانون نویسندگان ایران از همه شما که استعدادها و خلاقیت‌هایتان از دم تیغ سانسور می‌گذرد و پرپر می‌شود آن است که برای پیشبرد مبارزه با سانسور و سرکوب، این روز را به هر گونه که مقتضی می‌دانید زنده نگه دارید و پیام آن را به چهار گوشه جهان برسانید.

کانون نویسندگان ایران
۱۰ آذر ۱٣٨۷

رادیو خاموشی را بشنوید

2008-12-01T02:44:00.000-08:00

همیشه سر و صداهایی در کار بوده و خاموشی هایی هم. با غسل تعمید و نامگذاری یک نقطه از این خاموشی ها، نخستین خاموشی زاده شده است. طبیعتا از میان گنداب چرک و خون و نه از بین گنداب چرک و خون.

با این جملات رسانه جدیدی به رسانه های ایران آزاد پیوست ، آزمایشی فرهنگی ، سیاسی ، اجتماعی ، رفقا دستتان خوش ، باشد تا فریاد آنانی که راویشان شده اید پاینده باشد.

راديو خاموشي

گزارش ایرج ازیب زاده برای رادیو زمانه از گردهم آیی یادی و دیداری با ساعدی

2008-11-24T07:40:00.000-08:00

دوم آذر‌ماه ۲۳ سال از خاموشی غلامحسین‌ ساعدی یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان معاصر ایران گذشت. به همین مناسبت در هوای سرد و آسمان ابری پاریس، گروه پرشماری از ایرانیان پاریس، دوستان، همسر ایشان خانم بدری لنکرانی و علاقه‌مندان به آثار ساعدی در قطعه‌ی ۸۵ گورستان پرلاشز پاریس، گرد آمدند تا یاد او را گرامی بدارند. داریوش آشوری، درباره ساعدی می‌گوید: «بعضی از داستان‌های کوتاه او خیلی خوب هستند. قدرت تخیل فوق‌العاده‌اش در داستان‌های کوتاهش بیشتر از همه جا متجلی است».

لینک به مطلب

یادی و دیداری با ساعدی

2008-11-17T07:28:00.000-08:00

٢٣اکتبرامسال, بیست و سومین سالگرد خاموشی ساعدی است. سنت هر ساله به جاست. بر مزارش گرد می آئیم به یادش و برای دیدارش.

ساعدی؛ که از اوان جوانی تا لحظه ی خاموشی- نزدیک به سه دهه- دستی به قلم داشت برای شکوفائی فرهنگ و ادبیات ایران و پائی در وادی سیاست برای ستیز با استبداد و حرمت آزادی و آزادگی.

یاد و یادمان او نه تنها بخاطر ماندگاربودنش در عرصه ادبیات است, که نشانه ی اعتراض به استبداد و پاسداشت آزادی و آزادگی است.

از طرف: همسر, دوستان و دوستارانش

شنبه ٢٢/١١/٢٠٠٨ - ساعت 14h30

گورستان پرلاشز, قطعه ٨٥

ما از همه ی ایرانیان بویژه جوانان دعوت می کنیم که با شرکت در مراسم یادمان دکتر غلامحسین ساعدی ( گوهر مراد), نویسنده, نمایش نویس, محقق و کوشنده سیاسی در را آزادی و بهروزی مردمان ایران زمین, یادش را گرامی داریم.
گرامیداشت ساعدی و ساعدی ها, پاسداری از حریم آزادی و دمکراسی است. احترامی است به تلاشها و زحمات اندیشه وزران عرصه ادب و فرهنگ ایران.

جوانان ایرانی آزاد- پاریس

تجمع صنفي دانشجويان دانشگاه صنعتي نوشيرواني بابل

2008-11-12T01:36:00.000-08:00

خبرنامه اميرکبير: ظهر امروز دانشجويان دانشگاه صنعتي نوشيرواني بابل در اعتراض به مشکلات صنفي و فرهنگي اين دانشگاه تجمع کردند.
در اين تجمع که بيش از ۵۰۰ تن از دانشجويان دختر و پسر اين دانشگاه شرکت داشتند، دانشجويان معترض ضمن اعتصاب غذا، سيني هاي ناهار خود را از سلف غذاخوري تا درب دفتر معاونت فرهنگي دانشگاه چيدند.
به گزارش خبرنامه اميرکبير، دانشجويان به مشکلاتي نظير کيفيت بد غذا، وضعيت خوابگاه ها و تفکيک جنسيتي و … معترض هستند.
در اين تجمع دانشجويان پس از سر دادن شعارهايي و خواندن سرود يار دبستاني دبستاني به سمت ساختمان مرکزي دانشگاه راهپيمايي کرده و در آنجا ۶ نفر را به عنوان شوراي معترضين براي پيگيري خواسته هاي دانشجويان انتخاب کردند.

پانزدهسال زندان در تبعید برای یاسر گلی، اولین دبیر اتحادیه دمکراتیک دانشجویان کُرد دانشگاههای ایران و یکی از فعالین مدنی در شهر سنندج می باشد

2008-11-07T01:08:00.000-08:00

خبرگزاری ديدهبان حقوق بشر كردستان: ياسر گلی، فعال دانشجویی در سنندج به اتهام "محاربه" به تحمل 15 سال حبس همراه با تبعيد به زندان بافت در استان كرمان محكوم شد. اين حكم كه از سوی شعبهی دوم دادگاه انقلاب شهر سنندج به رياست قاضی طياری صادر گرديده است، طی همين هفته به دكتر نعمت احمدی وكيل اين فعال كُرد ابلاغ شد. این زندانی کرد از مهر ماه سال گذشته در بازداشت به سر میبرد.
دكتر نعمت احمدی با ابراز تأسف از صدور اين حكم سنگين برای موكل خود به خبرگزاری ديدهبان حقوق بشر كردستان چنين گفت: متن حكمی كه به من ابلاغ شده حدوداً 10 خط است! در اين حكم كه با استناد به ماده 168 قانون مجازات اسلامی صادر شده به هيچ مدركی در اثبات اتهام اشاره نشده و خود ياسر نيز در هيچ يك از بازجويیها و نيز جلسات دادگاه به موارد اتهامی عليه خويش اقرار نكرده است.
اين وكيل دادگستری با رد اتهام موكلش كه هواداری از يك حزب كُردی اپوزيسيون عنوان شده، گفت: متأسفانه دستهايی در كارند تا قلم و كاغذ را از فرزندان كردستان بگيرند و به جای آن اسلحه بر دوششان بگذارند و روانهی كوهستان نمايند. وی افزود: نمیدانم چه اصراری است بر معرفی يك فعال مدنی به عنوان يك فرد حزبی در حالی كه هيچ دليلی بر درستی اين ادعا و اتهام وجود ندارد و اصولاً هيچ جرمی نيز به وقوع نپيوسته تا آن را مستمسك اعلام جرم و صدور حكم قرار دهند.
وی همچنین با اشاره به رتبهی بالای ياسر گلی در آزمون كارشناسی ارشد اظهار داشت: آيا اين درست است كه به جای حرمت نهادن به جوانان با استعداد اين مرز و بوم آنها را در گوشهی زندانها نگاه داريم و سرمايههای يك كشور را اينچنين تلف كنيم؟ به راستی چه آيندهای در انتظار جوانی 25 ساله خواهد بود پس از آنكه 15 سال از بهترين سالهای عمرش را در زندان بگذراند؟
دكتر نعمت احمدی در پايان با بيان اين جمله كه "در رابطه با اين حكم وجدانهای قضايی را به محاكمه میكشم" خطاب به رئيس قوه قضائيه و وزير اطلاعات گفت: من به عنوان يك حقوقدان مخالف رسيدگی به جرائم نيستم اما از آقای شاهرودی كه بر اساس قانون وظيفهی نظارت بر اجرای صحيح قانون در دستگاه قضايی كشور را دارند و نيز از آقای محسنی اژهای كه خود قاضی باسابقهای هستند و مأموران وزارت تحت رياست ايشان در اداره اطلاعات سنندج نقش اصلی در پرونده سازی عليه موكل من را داشته اند استدعا میكنم پرونده ياسر گلی را از مراجع قضايی رسيدگی كننده در سنندج مطالبه نموده و بر اساس وجدان انسانی، اسلامی و قضايی خويش آن را مورد مطالعه و بررسی قرار دهند تا بیگناهی موكل من و حكم ناعادلانه ی كه عليه وی صادر شده بر ايشان روشن گردد.

یاسر گلی، اولین دبیر اتحادیه دمکراتیک دانشجویان کُرد دانشگاههای ایران و یکی از فعالین مدنی در شهر سنندج می باشد که بيش از 13 ماه است در بازداشتگاه اداره اطلاعات و زندان مركزی شهر سنندج به سر میبرد. هر چند در خبری كه طی روزهای گذشته از محكوميت وی منتشر شد ميزان آن 10 سال عنوان گرديده بود اما دكتر نعمت احمدی وكيل ياسر گلی با اصلاح خبر قبلی دوران محكوميت موكلش را 15 سال حبس در تبعيد اعلام كرد.

صدور احکام سنگین علیه یکی از اعضای خانواده های زندانی قتل عام شده در سال ۱۳۶۷

2008-10-24T04:52:00.000-07:00

منبع سلام دموکرات

بنا به گزارشات رسیده از بند ۳۵۰ زندان اوین ، آقای محمد علی منصوری از شرکت کنندگان در مراسم نوزدهمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷ به دلیل شرکت در این مراسم ، هواداری سازمان مجاهدین ، سفر به فرانسه و عراق به احکام سنگین،غیر انسانی و باور نکردی، به ۱۷ سال زندان و تبعید به زندان گوهردشت کرج محکوم گردید. آقای محمد علی منصوری ۴ تیرماه ۱۳۸۷ به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب که توسط فردی بنام صلواتی که رئیس این شعبه می باشد مورد محاکمه قرار گرفت.در حالی که آقای منصوری بدلیل شرکت در مراسم نوزدهمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی سال ۶۷ دستگیر شده بود ولی وزارت اطلاعات به دلیل حساسیت بین المللی که نسبت به این قتل عام ها، که در بیانیه های سازمانهای حقوق بشری جهانی بعنوان جنایت علیه بشریت از آن نام برده می شود به عمد اتهام شرکت در این مراسم را حذف کرد و به ایشان اتهاماتی غیر واقعی و دورغین نسبت داد.آقای منصوری در طی بیش ۶ ماه بازداشت در بند ۲۰۹ که نزدیک به ۴ ماه آن در سلولها انفرادی بسر برد و در طی این مدت تحت شکنجه های وحشیانه جسمی و روحی قرار داشت.پس از بیش از یک سال زندان حکم سنگین و غیر انسانی ۱۷ سال زندان همراه با تبعید به زندان گوهردشت توسط صلواتی علیه او صادر گردید.صلواتی هنگام ابلاغ حکم به آقای منصوری گفت :حکم تو حبس ابد بود ما به تو ارفاق کردیم و به ۱۷ سال زندان آنرا تبدیل کردیم. لازم به یادآوری است که آقای محمد علی منصوری سه روز پس از شرکت در مراسم ۱نوزدهمین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷ در ۱۱ شهریور ماه ۱۳۸۶ با یورش مامورین وزارت اطلاعات به منزل شخصی ایشان دستگیر و به سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ اوین منتقل شد.

مصا حبه با برگزارکنندگان مراسم آنها که زنده اند در شهر کلن ( آلمان )

2008-10-23T03:39:00.000-07:00

منبع عصرنو

ایمیل: kanoon67@gmail.com
آدرس سایت: www.tabestan67.com

چه انگیزه‏ای باعث شد که شما جوانان مراسمی به یاد خاوران برپا کنید؟

ابتدا اجازه بدهید کمی سوال شما را دست‏کاری کنیم. مراسم ما «به یاد خاوران» برگزار نشد. خاوران تنها نمادی از فاجعه‏یی است که در دهه‏ی شصت جامعه‏‏ی ایرانی را دربرگرفت، تنها یکی از مکان‏های مدفون کردن اسناد حی و حاضر جنایت، بدن‏های دریده و گردن‏های کبود، در گورهای بی‏نشان و کانال‏های جمعی. خاوران سمبل تازه‏آباد رشت، کوت عبدالله اهواز، هاشم‏آباد مشهد، وادی رحمت تبریز، دارالرحمان شیراز، تخت پولاد اصفهان، باغ فردوس کرمانشاه، بهشت مصطفای زاهدان، راه جوپاری گرگان، بهشت سکینه‏ی همدان، گورستان پایین زنجان و قطعه قطعه خاک لعنت‏شده‏یی است که جان‏های پاک آرمان‏خواه و عدالت‏طلب در دل آنها خفته‏اند. با این مقدمه باید بگوییم مراسم ما با هدف بازخوانی کشتارهای دهه‏ی شصت و به صورت ویژه کشتار تابستان 67 البته به عنوان نقطه‏ی اوج تمامی آن سال‏های عفونت و جنون و نه به عنوان همه‏ی آن، برگزار شد.
اما این‏که چرا ما فعالیت‏مان را از برپایی چنین مراسمی آغاز کردیم، پیش از همه از باوری ناشی می‏شد که ضرورت مقابله با نگاه و فرهنگ و قدرت حذف‏محور را ضرورت دگرگونی می‏داند. هرچند تاریخ میهن ما هیچ‏گاه از کشتار و شکنجه و بند برای کسانی که جهان دیگری را طلب می‏کرده‏اند خالی نبوده اما آنچه که در دهه‏ی شصت و آن یک ماه نکبتی تابستان 67 رخ داد، می‏تواند نمادی از سرنوشتی باشد که انسان دگرگونی‏خواه ایرانی همواره و لااقل از عصر مشروطه تاکنون با آن دست به گریبان بوده است. این جمع البته در سر سوداهای بزرگتری دارد و به همین دلیل است که باید به عنوان «جمع» به صحنه می‏آمد. برپایی این مراسم پیش‏پرداخت انجام رسالتی است که گمان می‏کنیم در برابر وضعیت موجود و برای تغییر آن بر عهده‏مان بوده است. ما می‏خواستیم در برابر خاموشی و فراموشی ایستاده باشیم.

2ـ آیا از سازمان‏ها وکانون‏های دیگر برای سازماندهی این مراسم کمک گرفتید؟
برای برگزاری مراسم و نیز تهیه‏ی هزینه‏ی آن از هیچ سازمان و نهادی درخواست کمک نکردیم. همان‏طور که در معرفی جمع در سایت «تابستان 67» ذکر کرده‏ایم، با وجود احترام به سایرین، به عنوان جمعی متشکل از نسل جوان، مستقل بودن و مستقل عمل کردن برای ما شاخص بسیار مهمی بوده و هست. و دلیل این اهمیت البته همان باوری بود که ما را به سمت تشکیل یک جمع مستقل کشاند. این‏که می‏خواهیم و باید کار متفاوتی انجام دهیم. وگرنه پافشاری بیمارگونه بر استقلال تنها نشانه‏ی پیروی از یاوه‏های مد روز بود. با این همه ما نه اولین تشکلی بودیم که برای قربانیان دهه‏ی شصت مراسم برگزار کردیم و نه آخرین آن خواهیم بود اما تفاوت‏هایی در کار بود که گمان کردیم نیاز داریم هویت مستقل و متفاوت خودمان را داشته باشیم.

3ـ کانون تلاش در این مراسم چه نقشی داشت؟
همان‏طور که در پاسخ به سوال قبلی توضیح دادیم ما به صورت کاملن مستقل این مراسم را برگزار کردیم و طبعن کانون تلاش نیز مانند تشکل‏های دیگر در تدارک و برگزاری این مراسم نقشی نداشت. گرچه دوستانی هم‏چون سیاوش محمودی در روز اجرا کمک‏های فنی مفیدی به ما کردند و یا از تجربیات سیمین اصفهانی برای پیدا کردن سالن اجرای مراسم بهره بردیم؛ اما این کمک‏ها از سوی اشخاص یاد شده، به طور فردی و به اعتبار باورهای شخصی و نیزارتباط رفاقت و این افراد با تعدادی از اعضای کانون 67 انجام شد، نه از جایگاه حقوقی عضو «کانون تلاش». البته پيش از اجراي مراسم ما با دوستان کانون تلاش به سبب اين‏که پيش از اين تجربه‏ي برگزاري مراسمي از اين دست را داشته‏اند مشورت کرديم،ولي اين مشورت مطلقن جنبه‏ي فني و امکان سنجی داشت و ربطي به محتواي همايش پيدا نمي کرد.‏ما اگر تشکلی بودیم وابسته به کانون تلاش یا این مراسم با همکاری اعضای کانون تلاش برگزار شده بود، آن را اعلام می‏کردیم و گمان می‏کنیم نه ما و نه دوستان عضو کانون تلاش به چنین پرده‏پوشی‏های مهوعی نیاز نداشته باشیم. منشا این پرده‏پوشی‏ها و دروغ‏بافی‏ها که متاسفانه نمونه‏هایی از آن همین امروز هم در خارج کشور دیده می‏شود، یا باید شرمساری از وابستگی به نهادی دیگر باشد یا برنامه‏یی کاسبکارانه. اطمینان می‏دهیم در مورد کانون 67 و همایش «آنها که زنده‏اند» چنین چیزی در میان نبوده است.

4ـ انتخاب سخنران‏ها براساس چه معیاری انجام گرفت؟
اصلی‏ترین معیارهای ما برای انتخاب چنین ترکیبی از سخنرانان این بود که اول: سخنران روی یکی از محورهای اعلام شده‏ی همایش، یعنی بازخوانی و دادخواهی، تسلط داشته باشد و بتواند بحث مفیدی ارائه دهد. دوم این‏که تلاش داشتیم با لحاظ کردن تنوع در گرایشات فکری و سیاسی سخنرانان، به این مهم برسیم که دیدگاه‏های ارائه شده در سخنرانی‏ها یکی نباشد و به این ترتیب از تک بعدی شدن همایش جلوگیری کنیم. و سوم این‏که می‏خواستیم همایش ما تمرینی باشد برای دموکراتیسم در عمل. بیش و پیش از همه برای خودمان و بعد برای کسانی که در این همایش شرکت می‏کنند. برای تاکید بر ضرورت و امکان گفتگو پیرامون مسایل کلان و حیاتی، به رغم وجود اختلافات در گرایشات فکری و تعلقات سیاسی. هرچند تا حدی توانستیم به این اهداف دست یابیم اما بدون پرده‏پوشی محدودیت‏های تاثیرگذاری چون زمان برگزاری همایش و نیز دامنه‏ی ارتباطات اعضای کانون ما را از این که تمام عیار خواسته‏هایمان را عملی کنیم، بازداشت.

5ـ شما به عنوان دست‏اندرکار، این مراسم را چگونه ارزیابی می‏کنید؟
ارزیابی ما از مراسم مثبت بوده است. تعداد حاضرین به رغم ناشناس بودن کانون و نیز برگزاری هم‏زمان مراسمی به همان مناسبت در برلین و هلند و حتی مراسمی در همان زمان در شهر کلن قابل توجه بود. اما بدون فروتنی باید بگوییم که این اولین تجربه‏ی ما بود. ما هنوز در آغاز راهیم و می‏دانیم که کاستی‏هایی در کار بوده است. و از قضا خرسندیم که همایش «آنان که زنده‏اند» ما را ارضا نکرده است. گمان نکرده‏ایم که به وظیفه‏ی خود در برابر تاریخ و زمانه عمل کرده‏ایم و همین بس است. «آنان که زنده‏اند» برای ما آغاز راه دشواری بود که هرچند هر کداممان پیمودن آن را پیش از این آغاز کرده بودیم اما می‏دانیم که از این پس برای ادامه‏ی آن در کنار یکدیگر خواهیم بود.

6ـ به عنوان اشخاصی که در شکل‏گیری این مراسم زحمت کشیده‏اید، انتظارتان از شرکت‏کنندگان چه بود؟
در مرحله‏ی اول انتظار داشتیم در ارتباطات مکتوب (اینترنتی) بازخورد مراسم را در غالب نظرات و انتقادات‏شان به ما انتقال دهند، که تنها عده‏ی بسیار کمی به این خواست اعلام شده‏ی ما پاسخ دادند. هم‏چنین انتظار داشتیم، با کمک‏های مالی اندک و فردی خود، که ضرورت آن دو بار در طی مراسم یادآوری شده بود، از فشار مالی وارد آمده به اعضای کانون 67، که اغلب آنها دانشجو هستند، بکاهند. ولی این انتظار هم، چنان که باید بر آورده نشد. هرچند گله‏یی هم در کار نیست. ما می‏خواستیم خودمان باشیم و این تاوانی بود که باید برای هویت خودمان می‏دادیم.

7ـ همزمان با مراسم کانون 67، مراسم دیگری هم از طرف حزب توده ایران برگزار شد. نظر شما در مورد این‏که در یک شهر دو مراسم مختلف برگزار شود، چیست؟
ای کاش می‏شد در یک شهر هزار مراسم مختلف برگزار شود اما کاری هم از پیش برود. کشتارهای دهه‏ی شصت و قتل‏عام تابستان 67 دکان دو دهنه‏ی هیچ فرد و سازمان و حزب و تشکلی نیست که سرقفلی و متولی داشته باشد. اما در چنین شرایطی که برگزاری همایش‏هایی از این دست بیشتر شبیه انجام وظیفه است تا عمل سیاسی، در شرایطی که حاضران در این مراسم‏ها با طولانی‏تر شدن عمر تبعید آب می‏روند، چنین عملکردی با هیچ پرنسیپ انسانی و سیاسی قابل توضیح نیست. به ویژه آن‏که از دو ماه پیش زمان اجرای مراسم «آنها که زنده اند»، در قالب فراخوان کانون 67 در بسیاری از سایت‏های اینترنتی فارسی‏زبان درج شده بود؛ و لااقل در شهر کلن همه‏ی فعالین سیاسی از آن مطلع بودند. البته چنین تنگ حوصله‏گی‏ها و خشم گرفتن‏هایی طبیعی است. ما حتی انتظار بیش از این را داشته‏ایم.

8ـ با توجه به این‏که کشتارها از سال 60 تا 67 به طور گسترده‏ای اوج گرفت، چرا اسم "کانون 67" را برای خود انتخاب کرده‏اید؟
هرچند کشتار تابستان 67 به اعتبار این‏که در فاصله‏ی زمانی کوتاهی و به موهن‏ترین شکل انجام گرفت مصداق آشکار «ماساکار» و «قتل‏عام» است اما به هیچ عنوان نمی‏توان فاجعه‏ی تابستان 67 را از آن همه آدمی‏ستیزی و تعفن که پیش و پس از آن تابستان نکبتی در جامعه‏ی ایرانی جریان داشت و دارد، جدا کرد. باید تاکید کنیم انتخاب این نام برای کانون 67 بدون شک ربطی به هلهله‏ی لژیونرهای حقوق بشری ایرانی ندارد که حالا و در زمانه‏یی که با یک تاخیر بیست ساله نهادهای بین‏المللی حقوق بشری زبان به اعتراض گشوده‏اند، از راه رسیده‏اند. در زمانه‏یی که رادیو فردا و تلویزیون فارسی‏زبان دولت آمریکا هم برنامه‏های ویژه برای تابستان 67 پخش می‏کنند، عده‏یی که بینی‏های کارکشته‏یی برای استشمام بوی کباب دارند از راه رسیده‏اند تا با تهی کردن کشتار 67 از ماهیت سیاسی خود، تا با اخته کردن و محدود کردن کشتار نیروهای مترقی و نماینده‏گان واقعی دموکراتیسم رادیکال به یک تابستان و فرو کردن آن به غالب یک پرونده‏ی حقوق بشری قابل رسیدگی در دادگاه‏های بین‏المللی، کلاهی هم از نمد خونین 67 برای خودشان دست و پا کنند. برای ما اما کشتار تابستان 67 از کشتارهای دهه‏ی شصت، از قتل مخالفان و دگراندیشان در سال‏های «سازندگی» و «اصلاحات» و مهم‏تر از همه از باورها و مشی سیاسی کسانی که کشته شدند تفکیک‏ناپذیر است. این تفاوت 67 ما و 67 آنهاست. با این همه تابستان 67 سمبل و نمادی است از شکافی که انگشت گذاشتن بر آن یکی از اهداف کانون 67 است. ما آمده‏ايم تا اين ساختار نمادين را بر هم زنيم. ما می خواهیم سرپیچی کنیم.

9ـ از این‏که چنین مراسم پرشکوهی را سازماندهی کردید، چه احساسی دارید؟ آیا این کانون همه ساله دست به چنین اقدام خوبی خواهد زد؟
مراسم ما هرچه بود دست کم «پرشکوه» نبود. این فقر تبعیدی ماست که همایش چند صد نفره‏ی کانون 67 را پرشکوه می‏نمایاند. و این‏که آیا همه ساله دست به چنین اقدام «خوبی» خواهیم زد یا نه؟ را تنها می‏توان در بستر زمان پاسخ داد. باید بر این نکته تاکید کنیم که کانون 67 تلاش خواهد کرد تبدیل به تشکل‏های دم انتخاباتی نشود که تابستان به تابستان برای برگزاری یک همایش ظهور کند و بعد تا سال بعد سکوت باشد و سکوت. چنین عملکردی دچار تناقضی است به وسعت هم کاری کردن و هم کاری نکردن. برگزاری همایش‏هایی تکراری و حوصله‏سربر تنها برای انجام وظیفه، برای آسوده‏گی وجدان. باور جمعی ما، اعضای کانون 67 بر این است که مقابله با فراموشی 67 نباید در حد جمع آوری آرشیو برای آکادمیسین‏های تاریخ‏نویس باقی بماند. ما به عنوان کسانی که به عمل سیاسی اعتقاد داریم بر این باوریم که سویه‏ی فعالیت‏هایمان باید تلاش در جهتی باشد که از تکرار چنین فاجعه‏یی نه تنها در ایران که در هیچ کجای جهان جلو بگیرد. این همان تلاشی که ما را برای شناخت و مواجهه با وضع کنونی، تمرین دادخواهی مدنی و پرداختن به «مسئوولیت»‏مان در برابر «زنده‏گان» و آینده‏گان مهیاتر می‏کند: مسئوولیتی خطیر و سنگین و همگانی برای «تغییر»! یعنی همان که در معرفی کانون 67 بر آن تاکید کرده‏ایم.

با تشکر بیکران
پایدار باشید
ی. صفایی
17 اکتبر 2008

Arrestation de Esha Momeni Activste de Campagne pour un million de signatures

2008-10-20T06:00:00.000-07:00

Selon le site officiel de « Campagne pour un million de signatures », leur représentante de l’état de Californie aux Etats-Unis, Esha Momeni, aurait été arrêté le 15 Octobre 2008 lors d'une contrôle automobile sur l'autoroute de « Modares » à Téhéran puis aurait été transféré à la prison d'Evine, section 209.

Ayant subie des menaces de la part des autorités Iraniennes, sa famille a tardé à rendre publique cette arrestation.

Esha Momeni est étudiante en art et communication à l'Université de Californie.

Elle se rendait en Iran afin d’interviewer, dans le cadre de sa thèse en doctorat un certains nombres d'activistes des droits de la femme.

Selon ces mêmes sources, des agents munis de procurations auraient effectué à la suite de son incarcération une perquisition chez les parents d’Esha Momeni, lui confisquant son ordinateur, des livres ainsi que divers documents relatifs à sa thèse.

Nous condamnons fermement ces actions menées par le régime théocratique Iranien et apportons notre soutien à l’entourage d’ Esha Momeni.

بازداشت عشا مومنی از فعالان کمپین یک میلیون امضا

2008-10-20T05:54:00.000-07:00

تغییر برای برابری -عشا مومنی عکاس، دانشجو، فعال جنبش زنان و از اعضای کمپین کالیفرنیاست. او روز چهارشنبه 24 مهر در بزرگراه مدرس توسط پلیس نامحسوس بزرگراه بازداشت شد. بازداشت عشا با شیوه غیرمتعارف و غیر قانونی صورت گرفته است. اتومبیل او را به دلیل سبقت غیرمجاز متوقف می کنند در حالی که او را بازداشت و به بند 209 زندان اوین، منتقل می کنند. پیش از انتقال او به اوبن، ماموران وارد خانه آنها می شوند. آنها هم حکم جلب و هم حکم بازرسی منزل آنها را داشتند و ضمن بازرسی خانه، کامپیوتر و فیلم های ضبط شده برای پروژه دانشجویی او را با خود به زندان اوین منتقل می کنند. در حالی که دوستان و همراهان عشا بر اطلاع رسانی در مورد بازداشت وی تاکید داشتند اما به خواست خانواده او چند روزی در مورد انتشار خبر اقدامی نکردند. ماموران به خانواده عشا قول مساعد و آزادی عشا را در صورت عدم انتشار خبر داده بودند. اما امروز یکشنبه 28 مهر با گذشت 5 روز از بازداشت عشا، پدرو مادر وی برای پی گیری وضعیت دخترشان به دادگاه انقلاب مراجعه کردند. به آن ها گفته شده است که دیگر به دادگاه مراجعه نکنند و دادگاه تا پایان بازپرسی پاسخی به سئوالات خانواده نمی دهد. در مراجعه خانواده عشا به دادگاه انقلاب به گفته پدراو در برگه رایانه ای که آنها از دادگاه دریافت کرده بودند تاریخ بازداشت عشا 27 مهر قید شده بود در حالی که او را روز 24 مهر بازداشت کرده بودند. عشا مومنی که دانشجوی رشته کارشناسی ارشد ارتباطات و هنر در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا نورتریج است 2 ماه پیش برای دیدار با خانواده و انجام کار دانشجویی اش به ایران باز گشته بود. در طول این مدت نیز به منظور انجام پایان نامه خود درباره جنبش زنان ایران، یک مجموعه مصاحبه و فیلمبرداری از فعالان کمپین یک میلیون امضا در تهران انجام داده بود.

فعالان حقوق زنان نسبت به شیوه بازداشت، برخورد غیرمسئولانه با خانواده نگران مومنی و بازداشت بی دلیل عشا اعتراض دارند.

پنج روز پس از حضور لاریجانی در دانشگاه شیراز، اوضاع این دانشگاه دوباره متشنج شد

2008-10-16T01:44:00.001-07:00

امروز سه‌شنبه ٢٢ مهرماه، جلسه‌ای با نام «پشت پرده‌ی تحصن‌های صنفی در دانشگاه‌های کشور» و «بررسی جریان‌های رادیکال در دانشگاه» توسط انجمن اسلامی مستقل دانشگاه شیراز برگزار شد که دروغ‌پردازی‌های سخنران این جلسه باعث گردید تا بار دیگر اوضاع دانشگاه شیراز متشنج شود.

سخنران این جلسه فردی به نام «قربانی» بود که مدعی شد، دانشجوی دکترای علوم سیاسی در دانشگاه تهران و همچنین عضو هیئت علمی دانشگاه ارومیه است. وی که ادعای عضویت در دفتر تحکیم وحدت را داشت و با اعلام این که در تابستان اخیر نیز در نشست تحکیم وحدت حضور داشته است، سخنان خود را اینگونه آغاز کرد: «صحبت‌های بنده کاملا مستدل و علمی است و بنا به اسناد موجود حرکت‌های دانشجویی در شمال غرب کشور تحت تاثیر «پژاک»، در سیستان و بلوچستان متاثر از «جندالله» و «عبدالمالک ریگی» و در خوزستان نیز جدایی‌طلبان عرب به هدایت این جریان‌ها می‌پردازند» وی در برابر پافشاری‌های دانشجویان از ارایه هرگونه مدرکی خودداری کرد و تمامی فعالیت‌های هویت‌طلبانه را هدایت شده توسط خارج از کشور قلمداد کرد. این امر باعث شد که دانشجویان در مراحل متعدد اعتراض خود را به اظهارات وی با هو کردن و شعار دادن نشان دهند.

در ادامه وی به فعالیت دانشجویان طیف چپ و «آزادی خواه و برابری‌طلب» اشاره کرد و گفت:« این دانشجویان کسانی هستند که در سال ٨١ در دفتر تحکیم وحدت طیف علامه رسوخ کردند و قصد داشتند تا با استفاده از پتانسیل دفتر تحکیم، زمینه بروز جنبش‌های سوسیالیستی را در دانشگاه‌های کشور فراهم کنند.» وی مرتبا تاکید می‌کرد که «آزادی و برابری مد نظر این گروه‌ها آن آزادی و عدالتی که شما مد نظر دارید نیست و این دانشجویان عملا دم از همجنس‌بازی و مسایل اینچنینی می‌زنند. این دانشجویان به احزاب خارج از کشور وابسته‌اند و پارلمان بریتانیا عملا آن را هدایت و خط‌دهی می‌کند.» در این هنگام یکی از دانشجویان از جای خود برخاست و گفت: «چرا به خود اجازه می‌دهید با تهمت و افترا برای کسانی که با صداقت در راه آزادی و عدالت مبارزه می‌کنند پرونده سازی کنید و بدون ارایه هرگونه مدرکی اینگونه صحبت‌ می‌کنید.» قربانی در جواب چیز تازه‌ای نگفت و حرف‌های قبلی خود را مجددا تکرار کرد.

صحبت‌های وی آنچنان بی‌پایه و اساس بود که دانشجویان در مراحل متعدد با دست زدن و شعار دادن خواستار پایان دادن به سخنرانی و دادن وقت برای پرسش‌های شفاهی شدند. اما قربانی با بیان این که چند دقیقه‌ای بیشتر از سخنرانی‌اش باقی نمانده است، صحبت خود را اینچنین ادامه داد: «دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب از تکنیک‌های زیادی استفاده می‌کنند، مثل تحصن طولانی مدت به دلیل مسائل صنفی و کشاندن آن به مسایل سیاسی، آنتی سنترال بودن و این که مشخص نباشد چه کسانی عضو این دانشجویان هستند و در کجاها فعالیت می‌کنند و بالاخره ایجاد تله‌های جنسیتی برای مسئولین دانشگاه نظیر معاونت‌های آموزشی و دانشجویی» این اظهارات باعث شد که دانشجویان به شدت به حرف‌های وی واکنش نشان دهند و حرف‌های را وی اقدامی در جهت تطهیر حادثه زنجان و رفع اتهام از مددی معاون دانشجویی این دانشگاه قلمداد کنند. مددی در نهایت با اعلام این که دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در ٩ شهر ایران از جمله شیراز، تهران، اصفهان، زنجان، مشهد، تبریز و... فعالیت‌های خود را به صورت زیر زمینی ادامه می‌دهند به پایان رساند. یکی از نکته‌های جالب صحبت‌های او این بود که با تعدادی از دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب نیز صحبت‌های کرده است و نواقص کار آن‌ها را به آن‌ها گفته است.

پس از این‌که «قربانی» با توجه به فشار دانشجویان ناراضی مجبور شد حرف‌های خود را تمام کند، یکی از دانشجویان در قسمت پرسش‌های شفاهی گفت: «شما چگونه به خود اجازه می‌دهید افتضاحی که در دانشگاه زنجان به بارآمد را تله جنسیتی برای معاون دانشجویی این دانشگاه قلمداد کنید. دانشگاه شیراز در اسفندماه سال گذشته شاهد تحصنی یازده روزه بود که دلیل آن بسته بودن فضایی دانشگاه و تک‌صدایی شدن آن بود. همین الان دانشجویان منتقد و مخالف از داشتن تریبون محروم‌اند و تنها تشکل‌های وابسته به حاکمیت مجوز فعالیت دارند. مجوز فعالیت‌های انجمن اسلامی همین دانشگاه لغو شده است و مدیریت دانشگاه دو سال است که از دادن مجوز به این تشکل خودداری می‌کند. با چه منطقی شما از وابسته بودن این جریانات به خارج از کشور دم می‌زنید» صحبت‌های این دانشجو با تشویق ممتد حضار در سالن همراه بود و جواب قانع کننده‌ای نیز از طرف قربانی داده نشد.

دانشجوی دومی که برای پرسش شفاهی به پشت تریبون فراخوانده شده بود، صحبت‌های خود را اینچنین مطرح کرد: « صحبت یک برگ نیست، وای جنگل را بیابان می‌کنند، هیچ حیوانی به حیوانی نمی‌دارد روا، آنچه این نامردمان با جان انسان می‌کنند. من سوسیالیست نیستم، اما سوسیالیست‌ها را دوست دارم! من فارس، بلوچ، کرد، ترک و عرب و تمامی مردم از هر نژاد و قوم قبیله‌ای که باشند را دوست دارم... شما گفتید رادیکالیسم با تسامح یعنی انحراف، اما رادیکال بودن به معنای برخورد ریشه‌ای با مسائل و مشکلات است و طبق این تعریف من هم رادیکال هستم... جنبش‌ دانشجویی، جنبشی بدون ایدئولوژی مسلط است که دانشجویان از هر گروه و طیف فکری در دل آن جای دارند. سوسیالیست، لیبرال، دیندار سکولار و همه گونه طیف فکری می‌توانند عضوی از این جنبش باشند» این دانشجو با اشاره به صحبت‌های قربانی گفت: «جنبش دانشجویی، جنبشی آنتی سنترال است. ما به جایی وابسته نیستیم، کسانی وابسته هستند که از معافیت سربازی تا تضمین شغل پس از اتمام تحصیلات و غیره برخوردارند» این دانشجو مرتبا توسط حضار در سالن تشویق شد و دانشجویان شعار می‌دادند: «دانشجوی باغیرت حمایتت می‌کنیم». در بین حرف‌های دانشجو یکی از نیروهای بسیجی فریاد زد که «شما هم ویزای آمریکا می‌گیرید» که این امر اعتراضات وسیع دانشجویان را به همراه داشت.

اما تشنج در این جلسه وقتی به اوج خود رسید که مجری از همین دانشجوی بسیجی برای پرسش شفاهی دعوت کرد. دانشجویان معتقد بودند که این فرد که «کریمی» خطاب می‌شد برای پرسش شفاهی نام‌نویسی نکرده‌است و حق ندارد صحبت کند. پس از این مدتی جلسه متشنج بود بالاخره این دانشجو در پشت تریبون حاضر شد و گفت: « دانشجویان همین دانشگاه با صدای آمریکا و رادیوفردا که به سازمان سیا وابسته است، مصاحبه کرده‌اند و کاملا وابسته‌اند... شما که به تفکیک جنسیتی در کلاس‌های عمومی اعتراض دارید و می‌گویید این بی احترامی به دانشجویان است، آیا این که افراد دور خانه‌های خود دیوار می‌کشند نیز بی احترامی به دیگران است؟!!» وی در ادامه مدعی شد که سال گذشته عده‌ای از افراد حاضر در تالار در جلسه‌ای که تحت عنوان مناظره آزادی برگزار شده است، عنوان کردند که احکام اسلام منسوخ شده است و احزاب کمونیستی خارج از کشور از یکی دانشجویان دانشگاه شیراز حمایت کرده‌اند. کریمی به شدت توسط دانشجویان هو شد و عده‌ای از دانشجویان اعتراض خود را با شعارهای «مرگ بر جیره خور» و «مرگ بر طالبان» نشان دادند. در ادامه یکی از دانشجویان که مدعی بود کریمی در حرف‌های خود به وی اهانت کرد، خواستار پاسخگویی شد که مجری اعلام کرد وقت جلسه به اتمام رسیده است. وقتی این دانشجو خواسته خود را مصرتر پیگیری کرد عده‌ای از اعضای انجمن اسلامی مستقل و بسیج به طرف وی حمله کردند که این عمل باعث ایجاد زد و خورد بین این گروه و سایر دانشجویان شد. نیروهای بسیج با حمله به یکی از دانشجو پیراهن وی را پاره کردند که این امر باعث خشم بیشتر دانشجویان و بالا گرفتن زد و خورد شد. دانشجویان حاضر در سالن با شعار «توپ تانک بسیجی دیگر اثر ندارد» اعتراض خود را به فعالیت‌های سرکوبگرانه نیروهای بسیج نشان دادند.

دانشجویان حاضر در سالن به مدت ٢٠ دقیقه از خروج قربانی جلوگیری کردند و خواستار پاسخگویی و مسئولیت وی در قبال اظهاراتش شدند. اما بالاخره با اصرار وی به او اجازه‌ی خروج از تالار فجر را دادند.

پس از خروج قربانی دانشجویان همچنان در تالار فجر باقی ماندند و خواستار اتمام فضای پرونده سازی علیه دانشجویان منتقد شدند، حتی وقتی مسئولین حراست دانشگاه چراغ‌های تالار را خاموش کردند نیز دانشجویان حاضر به ترک آنجا نشدند.

در نهایت دانشجویان با خواندن سرود «یار دبستانی من» به سمت میدان روبروی تالار فجر حرکت کردند و با ایجاد حلقه‌هایی در آنجا به شعار دادن و سرود خوانی پرداختند. شعارها از این قرار بود: «توپ، تانک، بسیجی دیگر اثر ندارد»، «انجمن قلابی، ننگت باد ننگت باد»، «ما زن و مرد جنگیم، بجنگ تا بجنگیم» و...

l'Execution de Mohammad reza Haddadi à été reporté

2008-10-10T12:59:00.001-07:00

Selon le porte parole de l'institution juridiciere iranienne, la peine de Mohammad Reza Haddadi à été reporté à une date inconue. Il a preçisé qu'il etait actuelement emprisoné dans la prison de Adel Abad à Shiraz. Rahim Ahmadi et Amir Amrollahi à Shiraz, Behnoud Shojaii et Mohammad Fadaïe à Téhéran et Bahman Soleimani à Ispahan sont d'autres commandés a mort Iraniens, en attente de la mise en application de leurs peines , mineur au moment de leur délies.

Selon le rapport des associations d'observation des droits de l'homme en Iran à l'occasion du 10 Octobre, journé internationnal de lute contre la peine de mort, dans la periode de septembre 2007 à septembre 2008 le regime théocratique iranien a assasiné 286 personnes, dont 45 exécutions sur place publique. Parmi les victimes on dénombre 3 mineurs, et 13 jeunes hommes qui été mineurs au moment des crimes. 14 prisonniers d'opinion sont aussi dans cette liste macabre.

ci-joint le rapport en persan des associations d'observation des droits de l'homme en Iran à l'occasion du 10 Octobre, journé internationnal de lute contre la peine de mort :

http://www.asre-nou.net/php/news/rep-10-oktober.pdf

L'application de la peine de mort de Mohammad Reza Haddadi est imminant

2008-10-07T04:27:00.000-07:00

Selon une information de mohammad Mostafaii, l'avocat de Mohammad Reza Haddadi, jeune homme dans le couloir de la mort depuis l'age de quinze ans , l'application de sa peine serait imminente . Selon ce même communiqué la date annoncée, par le tribunal de Kazeroon ( Province de Fars), aurait lieu le lendemain de la journée international de l'enfance le 8 octobre.

Il ne reste plus que deux jours mais toute action serait nécessaire.

Nous condamnons fermement le régime théocratique iranien pour tout ces crimes commis au nom de sa constitution

Source: http://mostafaei.blogfa.com/post-76.aspx

اومانیته جشن بزرگ چپ در پاریس

2008-09-09T03:54:00.000-07:00

آخر این هفته جوانان ایرانی آزاد پاریس در غرفه ایران در استاندی که برای معرفی جنبش جوانان و دانشجویی در ایران اختصاص داده شده شرکت خواهند کرد .
امسال جشن اومانیته مزه شیرین کار مشترک می دهد چرا که برای اولین سازمان های گرایش چپ اختلافات را برای این کار کنار گذاشته و در کنار هم و در یک چادر مشترک در جشن شرکت خواهند کرد

بيست سال گذشت

2008-09-02T08:22:00.000-07:00

«اينان مرگ را سرودي کرده اند
اينان مرگ را
چندان شکوه مند و بلند آواز داده اند
که بهار
چنان چون آواري
بر رگ دوزخ خزيده است . »
«احمد شاملو»

ايرانيان آزاده !

انجمن ما ، مراسم به مناسبت بيستمين سالگرد کشتار وحشيانه زندانيان سياسي در تابستان 67 ، مراسم يادماني در » AGECA « برگزار مي کند. باشد تا با حضورتان به اين جان باختگان اداي احترام کرده و اجازه ندهيم که مبادا روي اين جنايت هولناک عليه بشريت غبار فراموشي بنشيند. اين بخشي از مبارزه ما عليه جمهوري اسلامي است.

برنامه :
- پيام انجمن
- فيلم خاوران
- سخنران : باقر مومني
- شاهد کشتار 67 : شهاب شکوهي
- هنرمند ميهمان : گيسو شاکري
- زمان : شنبه 27 سپتامبر ساعت /30 19

AGECA : 177 rue de Charonne Paris 11 مکان :
Metro : Alexandre Dumas

انجمن دفاع از زندانيان سياسي و عقيدتي درايران

خاوران در محاصره ی سرکوبگران

2008-08-29T07:01:00.000-07:00

سایت سلام دموکرات: صبح زود عازم خاوران شدیم. به محض ورود به جاده ی خراسان (خاوران) متوجه استقرار گُله به گُله ی نیروها و ماشین های پلیس شدیم. جلوتر گاردهای ضد شورش نیز در میان شان نمایان شد و باز هم نزدیک تر ، لباس شخصی ها هم ظاهر گشتند.

به میدان گل که رسیدیم، برای خرید گُل پیاده شدیم. در آنجا عده ی زیادی که بعضاً چهره های آشنایی داشتند، مشغول خرید بودند. از فروشندگان پرسیدیم که چقدر فروش داشته اند و جواب دادند: "خیلی زیاد. حتی یکدسته صد، صد و پنجاه نفری هم آمدند و گُل خریدند". از پاسخ آنان مطمئن شدیم که مراسم برقرار است و با شادی و بدون اعتنا به به نیروهای امنیتی و گارد شورش و لباس شخصی هایی که هر چه جلوتر می رفتیم بیشتر و متراکم تر می شدند، عازم گلزار گشتیم. اما هنگامیکه از سمت راست بزرگراه از جلوی جاده ورودی گلزار گذشتیم، شادی مان به یأس تبدیل شد. شاید یکصد نفر لباس شخصی و لباس نظامی و گارد ضد شورشی جاده خاکی ورودی به خیابان گلزار را با مخروطی ها و نرده بسته بودند. چشم های ایشان، که اینک در هر قدم ایستاده بودند، تا توی ماشین ها را نیز به دنبال بهانه ای برای دستور به توقف و آزار کسانی که قصد شرکت در مراسم را داشتند، می کاوید. می دانستیم که اگر حرکتی بکنیم و موبایل هایمان را برای عکس برداری بالا بیاوریم، متوقف مان خواهند کرد و اگر خودمان را بازداشت نمی کردند، حتماً تلفن های مان را می گرفتند.

دور که زدیم، تا به نزدیکیِ جاده یِ خاکی ورودیِ گلزار، موتور سواری به دنبالمان افتاد. سربازان وظیفه مستقر در آنجا، پنهانی از چشم افسران به ما اشاره می کردند که به راهمان ادامه دهیم و توقف نکنیم. به جاده که رسیدیم، دیدیم که بر خلاف دوران های گذشته که از ورود ماشین ها جلوگیری می کردند، راهی بود که پیاده می توانستیم تا درب ورودی گلزار بالا برویم، این بار کاملاً مسدود بود و پیادگان را نیز وادار به بازگشت می کردند. در چنین مواقعی، یکی دو راه فرعی و خاکی بود که می توانستیم پنهان از چشم نیروهای انتظامی و لباس شخصی ها خود را به نزدیک مزار برسانیم، اما این بار، در آنجا نیز گروه های گشتی را مستقر کرده بودند تا هیچکس نتواند خط محاصره ی گلزار شهدا را بشکند. در دل به دختر عمویم آفرین گفتم که جنازه ی خاک شده اش نیز چنین هراسی را به دل سرکوبگران انداخته است.

وقتیکه به آخرین راهی که امید بسته بودیم رسیدیم، ماشین دیگری را دیدیم که سرپائینی می آمد و به ما اشاره می کرد که تلاشمان بیهوده است و "بازگردید". اما دل پر امید را نمی توان با اشاره مهار کرد. پس باز هم راه رفته را رفتیم. اینک برای نیروهای انتظامی و امنیتی مسجّل شده بود که به چه منظور آنجا آمده ایم. دستور "ایست" دادند و جلو آمده و بدون سوأل و جوابی کارت های شناسایی مان را گرفتند و گفتند: "تشریف ببرید میدان سپاه، پلیس امنیتی" .

در راه بازگشت به این نتیجه رسیدیم که رفتن به پلیس امنیتیِ میدان سپاه، بازداشت چند ساعته را در پی خواهد داشت تا مطمئن شوند که دیگر به گلزار باز نمی گردیم. پس رفتن مان سودی نداشت. از پشت شیشه های ماشین و نگاه به ارکیده های سرخ و دلی آکنده از درد، بیستمین سال شهادت شان را پاس داشتیم

یاد جان باختگان راه آزادی را گرامی بداریم

2008-08-29T04:52:00.000-07:00

در بیستمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی، با حضور در گلزار خاوران

یاد جان باختگان راه آزادی را گرامی بداریم!

زده شعلــــه در چمــــن در شــب وطــن خون ارغوان ها

تو ای بانگ شـور افکـن تـا سحــر بــزن شعله تا کران ها

که در خون خستـه گــان دل شکسته گان آرمیـده طـوفــان

به رغم تهدیدهای ماموران جمهوری اسلامی و اخطار کتبی به چندین تن از خانوادهای جانباختگان، برای نرفتن به گلزار خاوران، روز جمعه ۸ شهریور بار دیگر دست در دست هم و شانه به شانه، به گلزار خاوران می آئیم و یاد همه آن جان های شیفته را گرامی می داریم. می آئیم و بر دشت خاوران گل می افشانیم. همیشه می آئیم و می آئیم تا فاجعه ای دیگر زین دست، تکرار نشود و این گلزار نیز فقط در تاریخ و برای جلوگیری از تکرار آن، در حافظه ها بماند. ما خانواده جانباختگان تا روزی که جان در سینه داریم یاد همه آن عزیزانی را، که به رسم همه آزادگان، ایستاده در خاک غلطیدند، گرامی خواهیم داشت .

پنج شنبه هفتم شهریور ۱۳۶۷

دادخواهان کشتار ۶۷

نامه سرگشاده فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز به احمدی نژاد

2008-08-17T01:57:00.000-07:00

طرح امنیت اجتماعی تان را در مجلس و نیروی انتظامی و وزارتخانه ها یتان پیاده کنید

فعالین دانشجویی دانشگاه شیراز با انتشار نامه سرگشاده ای ضمن اشاره به جرایم اخلاقی و مالی پی درپی مدیران دولتی، به انتقاد از سیاست های دولت احمدی نژاد در سلب آزادی های مدنی و سیاسی پرداختند .

در این نامه سرگشاده آمده است :

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس تـــوبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند

آقای احمدی نژاد !
دست مریزاد ! آنچه که روزگاری از آن می نالیدید و به مقابله با آن برخاسته بودید امروز چنان در روزنه های مدیریت کلان دولتتان رسوخ کرده که دیگر هیچ چیز چاره اش نیست .
بس کنید دیگر شعار مهرورزیتان را ، که معنای مهرورزی را هم دانستیم . ما دیگر نمی خواهیم شما و مدیران زیر دستتان قیم ملتی باشید که از لحاظ انسانیت و اخلاق و شرافت بسیار برتر از شمایند . عدالتتان پیش کش همان مدیرانی که هر روز به بهانه ی فساد مالی یا فساد اخلاقی روانه ی بازداشت گاه می شوند و خیلی زود هم آزاد می شوند .
آقای احمدی نژاد !
شاید بهتر باشد به جای آنکه در خیابان ها به جان ملتی بیافتید که با تورم 30 در صدی ، که بانی و باعث آن هم خودتان هستید، نمی توانند شب را از روز تشخیص دهند ، طرح امنیت اجتماعی تان را در مجلس ، نیروی انتظامی و وزارتخانه ها یتان پیاده کنید. امروز آنهایی که بر مسند قدرت تکیه زده اند و به این بهانه می گیرند و می برند و قلع و قمع می کنند خود چنان ولگردند که افسار هم چاره شان را نمی کند.
آقای احمدی نژاد !
امروز که دوربین های مدار بسته تان، دانشگاه را در سلطه ی خویش گرفته ، کاش چشمانتان کمی سوی دیدن آنچه که در نزدیکی تان اتفاق می افتد را داشتند . این مدیران انتصابی شما هستند که قدرت بدانها این فرصت را داده است که هر چیز و و هر کسی را ابزاری ببینند برای رسیدن به مقاصدشان . دیگر تعجب نخواهیم کرد اگر روزی از فساد مالی یا اخلاقی شما هم کسی پرده بردارد. آقای احمدی نژاد شما اخلاق را چنان قربانی قدرتتان کردید که حال تمام صندلی های قدرت این کشور بوی تعفن می دهند.
هیچ گاه روزهایی را که شما و امثال شما اندک آزادی ما را بی بند و باری و هرزگی می دانستید از یاد نخواهیم برد. اکنون که همان اندک را هم از ما گرفته اید بی بند و باری را در صندلی های مدیران شما می بینیم .
امروز که مسئولی در دولت شما ، پرده ی بی بند و باری را دریده و حرمت انسانیت و اخلاق را از بین برده، وزیر و وزارتخانه ی علوم به جای عذر خواهی دانشجویان را تهدید می کنند. روزنامه ها و سایت های حامی شما هستند که چون همیشه گناه را بر گردن دیگری انداخته و دانشجو را عامل بیگانه می خوانند .
آقای احمدی نژاد !
امروز که سالگرد انتخاب شما به عنوان رئیس جمهور نزدیک است ، بیشتر از همیشه عمق فاجعه را درک کرده ایم . در این سه سال این مملکت و این ملت چنان درد کشیده اند که تنها چاره مان روزشماری برای به سر رسیدن این یک سال است . شاید اگر مترسکی روی آن صندلی می نشست امروز وضع این گونه نبود . شما که شعارتان آبادی و آبادانی بود امروز چنان ویرانه ای ساخته اید که تاریخ دیگر هیچ گاه شما را از یاد نخواهد برد .
شما اكنون اين قدرت را داريد به آنچه كه در خيالتان مي گذرد عمل كنيد. مي توانيد بگيريد و ببريد و حتي بكشيد. اما امروز بيشتر از هميشه ما دانشجويان متحد و ايستاده ايم . امير كبير ، شيراز ، سهند ، تربيت معلم يا زنجان هيچ تفاوتي ندارند . اين سرزمين از آن مردمانش و ملتي است كه براي ذره ذره ي آن از جان خود گذشته اند و ما امروز جان بر كف و استوارتر از هميشه در مقابل شما و امثال شما ايستاده ایم

فعالیت کمپین "توقف"؛ نباید ساکت نشست

2008-08-07T01:02:00.000-07:00

کمپین "توقف" و نگرانی از وضعیت روزنامه نگاران محکوم به اعدام در کردستان

با گذشت دو روز از اجرای حکم اعدام یعقوب مهرنهاد و نگرانی از وضعیت روزنامه نگاران و فعالین مدنی کرد محکوم به اعدام، کمپین "توقف" فعالیت خود را ادامه می دهد

این کمپین ساعاتی پس از انتشار خبر اعدام یعقوب مهرنهاد، روزنامه نگار و فعال مدنی بلوچ شروع به کار کرد. هدف اصلی از ایجاد این کمپین بنا به گفته دست اندرکاران آن، محکوم نمودن اعدام یعقوب مهرنهاد و نیز نگرانی عمیق از سرنوشت روزنامه نگاران و فعالین کرد محکوم به اعدام عنوان شده است

در دومین روز فعالیت این کمپین تاکنون چندین سازمان حقوق بشری و مدنی، روزنامه نگاران، فعالین مدنی در داخل و خارج از ایران از این بیانیه حمایت کرده اند

در بیانیه ی این کمپین می خوانیم: "اجرای حکم اعدام یعقوب مهرنهاد می تواند راه را برای اعدام روزنامه نگاران و فعالین محکوم به اعدام در کردستان فراهم سازد. نباید ساکت نشست

ما جمعی از فعالین مدنی ضمن محکوم نمودن اجرای حکم اعدام برای یعقوب مهرنهاد، حاکمیت را آگاه می کنیم که صدور احکام اعدام برای فعالین مدنی می تواند بیانگر عدم وجود آزادی های لازم در کشور و اجرای این احکام تنها تائید این ادعا، چیز دیگری نمی تواند باشد

اجرای احکام اعدام برای فعالینی چون یعقوب مهرنهاد که جامعه ای از فعالیت های سازنده ی او بهرمند بوده و از اقداماتش قدردانی می کند، تنها می تواند جامعه را در برابر حاکمیت قرار داده و موجب قهر مردم از حاکمیت و ایجاد خشونت هایی شوند که هم جامعه و هم قدرت از آن ضررمند خواهند شد

سازمان ها و شخصیت های حقیقی و حقوقی که تمایل دارند این بیانیه را امضا نمایند باید نام سازمان و یا اسامی خود را به آدرس ایمیل yakurd@gmail.com ارسال نمایند

گفتنی است اینک شش روزنامه نگار و فعال مدنی در کردستان با صدور و یا تائید حکم اعدام روبرو شده اند: عدنان حسن پور، هیوا بوتیمار، فرزاد کمانگر، انور حسین پناهی، فرهاد وکیلی و علی حیدریان. همچنین صبح امروز حکم اعدام دومین معلم کرد محکوم به اعدام، انور حسین پناهی، تائید شد و نگرانی ها را افزایش داده است

Iran : Yaghoube Mehrnahad journaliste et activiste de droits du minorité Baloutche exécuté dans le prison de Zahedan

2008-08-05T07:23:00.001-07:00

Selon des sources du Ministère de la Justices du régime théocratique Iranien, Yaghoube Mehrnahad et Abdol Naser Taheri Sadre ont été exécuté par pendaison dans l'enceinte de la prison de Zahedan ce Dimanche 3 Août 2008

Ces nouvelles meurtres montre très bien la nouvelle stratégie de terreur de la république Islamique d'Iran qui liquide des activistes de la société civile en le maquillant du "programme de lutte contre la délinquances".

گزارش گرد هم آیی جوانان ایرانی آزاد در اعتراض به موج اعدام های اخیر

2008-08-01T11:29:00.001-07:00

وز پنجشنبه از ساعت پنج بعد ازظهر طبق قرار قبلی جمعی از ایرانیان مقیم فرانسه و شهروندان فرانسوی در مقابل کاخ وزارت امور خارجه در شهر پاریس به گرد هم آمدند ، در این جمع نمایندگان انجن دفاع از زندانیان سیاسی-پاریس حضور چشم گیری داشتند

دو نفر به نمایندگی جوانان ایرانی آزاد در ساعت پنج و نیم به وسیله ماموران امنیتی به داخل وزارت امور خارجه دعوت شدند و در نشت کوتاهی با تسلیم نامه جوانان ایرانی آزاد خواستار ملاقاتی با خانم راما یاده وزیر حقوق بشر فرانسه شدند . لازم به ذکر است که این وزارت خانه تازه تاسیس و زیر مجموعه ای از وزارت امور خارجه است . در این نشت نماینده خانم راما یاده با تکرار پوزیسون فرانسه در مورد اعدام و غیر قابل قبول بودن اینگونه نقوض حقوق بشر آمادگی خود برای یک جلسه کاری با نمایندگان جوانان ایرانی آزاد را در مورد نقض حقوق بشر در ایران اعلام کرد . همچنین نمایندگان جوانان اعتراض و نگرانی خود نسبت به احکام سنگین برای فعالین حقوق اقلیت های قومی ، جنبش دانشجویی و زنان و کارگران را مطرح کرده و خواستار واکنش دولت فرانسه به این گونه رفتار جمهوری اسلامی ایران شدند

جوانان ایرانی آزاد – پاریس نامه به خانم راما یاده وزیر مشاور در مورد حقوق بشر و امور خارجه فرانسه

2008-08-01T11:23:00.000-07:00

دیروز پنجشنبه سی و یک ژوییه دو تن از نمایندگان جوانان ایرانی آزاد – پاریس نامه خود را به صورت حضوری تسلیم رییس دفتر خانم راما یاده کردند

در این نامه جوانان ایرانی آزاد با ابراز نگرانی خود از وضعیت حقوق بشر در ایران ، خاستار واکنش شدید دیپلوماتیک از طرف دولت فرانسه شدند . در قسمتی از نام آمده است : پرونده هسته ای ایران مسئله مهمی برای تمام دول جهان است اما حقوق بشر است که باید در اولویت کاری قرار گیرد

در بخشی دیگر جوانان ایرانی آزاد از دستگاه دولتی فرانسه می خواهند که به جنبش های مستقل دانشجویی و در مجموع به جامعه مدنی در ایران اهمیت ویژه ای داده شود با آنها تماس گرفته شود و از آنها و خواسته هایشان حمایت صورت پذیرد

گزارش محمد رضا شاهید برای صدای آمریکا از گرد هم آیی جوانان ایرانی آزاد در اعتراض به موج اعدام های اخیر

2008-08-01T08:06:00.000-07:00

انجمن دفاع از زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران – پاریس

2008-07-31T00:23:00.000-07:00

Association pour la Défense des Prisonniers Politiques et d’Opinion en Iran

برای اعتراض به نقض حقوق بشر در ایران

از تظاهرات جوانان ایرانی آزاد حمایت کرده و در آن شرکت می کنیم

این روزها، دنیا نا باورانه شاهد طغیان توحش و نمایش کسالت آور بربریت رژیم اسلامی ایران است. احمدی نژاد ( این دست پروردة آقایان "آیت اله"ها) مشغول اثبات کارآمدی خود در کشتار و سرکوب است. البته همه میدانستند که آنهمه وعده های انتخاباتیش پشیزی نمی ارزند و از او که در تیر خلاص زدن تخصص دارد کاری بر نمی آید جز سرکوب و کشتار، آنهم پس از یک نمایش تهوع آور دادگاههای بی وکیل و بی دادرس واقعی و در کمال بیداد وظلم و وحشیگری.

سالهاست که ایرانیان با این شیوه ها آشنا هستند! این آقایان همواره وقتی به آخر خط میرسند و می بینند که باید "جام زهر را سر بکشند" برای رد گم کردن سراغ مردم رنجدیدة ایران می روند و شروع می کنند به سرکوب وکشتار و شکنجه و زندان. درست مثل همین روزها که زنان را زندانی کرده و بی شرمانه آزار میدهند، از بر گزاری مراسم یادبود شاعر نامدار وآزادة ما شاملو ممانعت میکنند، خواستهای کارگران را پایمال کرده و آنها را گروه گروه دستگیر و زندانی می کنندو دانشجویان را به بند می کشند و شکنجه میدهند. این افرادی را هم که این روزها به ناحق اعدام کردند معلوم نیست چه جرمی داشتند ولی مسلم است که این وحشیگری فقط برای نشان دادن چنگ و دندان جمهوری اسلامی به مردم ما و اشاعة جو رعب و وحشت در جامعه است.

سرکوب شاید بتواند صداهایی را مدتی خاموش کند ولی اصل قضیه را هیچگاه از بین نخواهد برد. تا این به اصلاح جمهوری وجود دارد و از آنجا که وجودش بر حق نیست، مردم ما علیه آن برمی خیزند و حق هم دارند. ما نیز باید دروغها، توحش و خوی جنایتکار جمهوری اسلامی را افشا کرده و از مبارزات مردم میهن مان دفاع کنیم. بهمین خاطر از همة دوستان خود و همة آزادیخواهان دعوت می کنیم برای دفاع از حقوق اولیة مردم ایران، در تظاهرات جوانان ایرانی آزاد شرکت کنند.

پنجشنبه سی و یکم ژوییه دوهزار و هشت
از ساعت پنج تا هفت بعد از ظهر
مقابل وزارت امور خارجه
rue de l’Université 75007 Paris
Métro : Invalide

فراخوان به گردهم آیی برای اعتراض به نقض حقوق بشر در ایران

2008-07-30T00:21:00.000-07:00

هر کجای اعدام جاری باشد ، توحش پیشی گیرد ؛ هر کجای اعدام نباشد ، تمدن فرمان راند . [ ویکتو هوگو ]

در دو هفته اخیر بیش از چهل انسان ، بدون طی مراتب معمولی قضایی ، بدون داشتن امکان تجدید نظر و حتی محروم از داشتن وکیل در کوتاه ترین زمان ممکن محکوم به اعدام شده و به قتل رسیده اند . چنین عملکردهایی از طرف رژیم جمهوری اسلامی چیزی جز نمایش قدرت و شدت بخشیدن به رعب و وحشت عمومی نیست .

ما با نزدیکی سالگرد فجایع سالهای شصت مجددا مخالفت بی قید و شرط خود را با اجرای حکم اعدام اعلام می کنیم.

جوانان ایرانی آزاد از همه آزادگان و آزاداندیشان دعوت میکنند تا روز پنجشنبه سی و یکم ژوییه را در مقابل وزارت امور خارجه در پاریس گرد هم آییم تا اعتراض و نفرت خود از این گونه نقوض آشکار حقوق بشر در ایران را به جهانیان نشان دهیم.

پنجشنبه سی و یکم ژوییه دوهزار و هشت
از ساعت پنج تا هفت بعد از ظهر
مقابل وزارت امور خارجه
rue de l’Université 75007 Paris
Métro : Invalide

جوانان ایرانی آزاد – پاریس
29/07/2008
پاریس

Soyons intransigeant sur les droits de l’Homme en Iran

2008-07-30T00:13:00.000-07:00

Partout où la peine de mort est prodiguée, la barbarie domine ; partout où la peine de mort est rare, la civilisation règne. [Victor Hugo]

Une nouvelle fois comme chaque été, sous la république Islamique, une vague d’exécution, de lapidation, d’arrestation d’activistes politiques, et de tortures se met en place.

Durant les deux dernières semaines, le régime théocratique en place en Iran a procédé a plus de 35 exécutions sur les places publiques et dans ses prisons, neuf personnes ont été condamné à la lapidation. Les étudiants, mouvements des femmes, syndicalistes et activistes des minorités sont aussi touchés de plein fouet par cette répression.

En effet la vingtième commémoration prochaine des tragiques exécutions massives des années 1980, montre que seul change la stratégie de communication du régime qui annonce dorénavant ses exécutions par le biais de diverses voix de propagande, choses qu'elle n'osait faire à l'époque.

Nous condamnons fermement ces procédés et appelons à une solidarité internationale envers le peuple iranien.

31 Juillet 2008 de 17h00 à 19h00
Face au Ministère des affaires étranger
rue de l’Université 75007 Paris
Métro : Invalide

Collectif des jeunes Iraniens Libres
29 juillet 2008 - Paris

صالح حميد را آزاد کنید

2008-07-24T05:06:00.000-07:00

سازمان حقوق بشر اهواز در بیانیه ای به تمامى سازمانهاى مدافع حقوق بشرخبر از بازداشت صالح حمید شهروند اهوازی ودانشجوی جامعه شناسي دانشگاه دمشق پس از بازگشت از سوریه توسط عوامل وزارت اطلاعات را در تاریخ جمعه ۲۱ تير ۱۳۸۷ - ۱۱ ژوئيه ۲۰۰۸ می دهد.

در این بیانیه آمده است که به گفته شاهدان عینی، نيروهاي امنيتي اقدام به محاصره محل اقامت این هویت طلب اهوازی در روستاى ربيخه از توابع شهرستان اهواز نمودند، وپس از تیراندازی هوايي وارعاب مردم روستا، نامبرده را دستگیر ومورد ضرب وشتم قرارداده، سپس به مکان نامعلومی منتقل می کنند.

در پایان سازمان حقوق بشر اهواز، دستگیری این شهروند عرب اهوازی و بی خبر گذاشتن خانواده او را محکوم واز سازمانهای حقوق بشر خواستار دخالت واقدام عملی برای آزادی نام برده وپایان دادن به اینگونه اعمال ضد انسانی است.

گزارشگران بدون مرز خواهان تعیین گزارشگر ویژه سازمان ملل برای ایران است

2008-07-23T02:40:00.000-07:00

در تاریخ ٢٥ تیر ماه گزارشگران بدون مرز با ارسال نامه ای به دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، و تشریح وضعیت آزادی مطبوعات و بیان در ایران، خواهان تعیین گزارشگر ویژه‌ای از سوی سازمان ملل برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران شد.

در پی محکومیت جمهوری اسلامی ایران از سوی مجمع عمومی سازمان ملل در تار یخ ٢٥ آذر ماه ١٣٨٦ این مجمع دبیر کل سازمان ملل را مامور تهیه گزارشی در باره وضعیت حقوق بشر در ایران کرد. آقای بانکی مون نیز این ماموریت را به کمیساریای عالی حقوق بشر محول کرد. در این باره گزارشگران بدون مرز با ارسال نامه ای به دفتر این عالی ‌ترین نهاد در امر حقوق بشر، گزارش کاملی از وضعیت آزادی بیان و مطبوعات در ایران را در شش ماهه اول سال میلادی به این نهاد ارائه کرده است.

در این نامه آمده است : " از تاریخ ابراز نگرانی سازمان ملل از وضعیت حقوق بشر در ایران متاسفیم که اعلام کنیم وضعیت آزادی مطبوعات و بیان در ایران وخیم تر شده است. در طی شش ماه گذشته بیش از ٢٠ نشریه توقیف شده است. ١٣ روزنامه‌نگار و وب‌نگار در دادگاه‌های غیر علنی، ناعادلانه و با محروم شدن از حقوق اولیه خود به احکام از شش تا یازده سال محکوم شده‌اند. در همین مدت سازمان ما بيش از ٢٠ مورد احضار و بازجویی و بازداشت را شمارش کرده است."

در بخش دیگری از این نامه خطاب به مسوولان کمیساریای عالی حقوق بشر با تشریح وضعیت روزنامه‌نگاران زندانی نوشته شده است " هم اکنون جمهوری اسلامی ایران با ٧ روزنامه‌نگار زندانی بزرگترین زندان روزنامه نگاران در خاورمیانه است." گزارشگران بدون مرز در این نامه به ویژه از وضعیت دو روزنامه‌نگار کرد عدنان حسن‌پور و هیوا بوتیمار که به مرگ محکوم شده‌اند ابراز نگرانی کرده است.

"مصونیت از مجازات " برای عاملان خشونت و مرگ روزنامه نگاران یکی دیگر از محور های نامه گزارشگران بود که با اشاره به قتل های سياسی روزنامه‌نگاران ونویسندگان پيروز دوانی، مجيد شريف، محمد مختاری، محمد جعفر پوينده، در سال ١٣٧٧در تابستان و پائیز ١٣٧٩، قتل زهرا کاظمی در تابستان ١٣٨٢ و کشته شدن آيفر سورچه روزنامه‌نگار شهروند ترکیه در سال ١٣٨٥ خواهان پیگری گزارشگران سازمان ملل در این باره شد.

آيفر سورچه روزنامه نگار خبرگزاری فرات در مرداد ماه ١٣٨٥ (FHA, Firat Haber Ajansi) به همراه يکي از همکارانش و به هنگام خروج از مرز در منطقه مرزی در شمال غربي ايران (کليراش در استان آذربايجان شرقي) توسط نظاميان به قتل رسيد. خانواده اين خبرنگار برای تحويل گرفتن پيکر فرزنداشان به بيمارستان شهر سلماس مراجعه کرده اند، اما مسوولان بيمارستان به آنها گفتند که پيکر دخترشان در اختيار ماموران نظامي ايران است. خانواده آيفر سورچه توسط ماموران انتظامي بازداشت و مورد بازجويي قرار گرفته و سپس به ترکيه بازگرداننده شده اند. جمهوری اسلامی ایران تاکنون به خانواده وی هیچ اطلاعی از چگونگی قتل این روزنامه نگار نداده است.

گزارشگران بدون مرز

طلب عفو از چه و به که ؟ / نامه ای از فرزاد کمانگر

2008-07-18T02:05:00.000-07:00

به نام آزادی

تعريف دقيق جرم سياسی و پيرو آن زندانی سياسی در هيچ جای قاموس حقوقي - کيفری جمهوری اسلامی مشخص نشده که به تابع آن در مظان هرگونه اتهام ناسره و نامربوط قراردادن شخصی که طبق استانداردهاي حقوقي معقول در جهان متهم سياسی به شمار مي آيد امري رايج باشد ، اساساً در جايي که بعضي ها خود را فراتر از قانون ميدانند ، بدون داشتن تحصيلات آکادميک حقوقي يا سياسي خود را بهترين و نادرترين سياستمداران و عالمان علم قضا به حساب مي آورند و عملکرد سياسي خود را نيز تنها آلترناتيو سياسی در زمان غيبت امام زمان دانسته و به طبع تمامي اقشار جامعه ايران را پيرو محض و مطيع سياستهاي خود پنداشته و نتيجتاً هيچ مسلک و شيوه سياسي را به رسميت نشناخته و بالاتر از آن براي بقيه آحاد ملت نيز مجاز و روا نميدانند . بنابراين جاي تعجب نيست که اين عده با فراق خاطر کامل کسي ديگر را به جز خود صاحب صلاحيت اظهار نظر در امور سياسي نداند مگر آنکه به تائيد يا تمجيد رياکارانه از آنها پرداخته و اظهار علني هيستريک حمايت خود را از سياستهاي رسمي اين طبقه دستمايه سوداي رسواي خويش قرار دهد .

فعالبت سياسي به معناي مصطلح و رايج عصيان نيز از طرف اين گروهها تنها براي کساني که از اسلام سياسي ، تمام جنبه هاي انسان ساز ، لطيف و روحاني با قوانين مدون و محکم جهت پی ريزی جوامع سالم و با نشاط بشری را يکجانبه به کناری گذاشته و بنا به گفته خود با تفکر ايام آغازين ظهور اسلام فقط " الجنة تحت ظلال السيوف " و " النصر بالرعب " را فرا گرفته اند ، بنابراين جاي تعجب نيست که در نظام نظری و حقوقی اين عده مصاديق فعاليت سياسی ، جرم سياسی ، اتهام سياسی و زنداني سياسی احصا نشده است .

سخن کوتاه آنکه ، اينجانب فرزاد کمانگر بعنوان يک شهروند ايراني داراي حقوق مشروع و عرفي پذيرفته شده در قانون ايران و جهان و بعنوان کسي که وزارتخانه آموزش و پروش همين حاکميت اينجانب را صاحب صلاحيت تعليم به فرزندان اين آب و خاک دانسته ، اکنون طبق رول معمول حقوق بين الملل ، طبق اعلاميه جهاني حقوق بشر و طبق تعاريف مقبول خردورزان سياسي در جهان خود را مصداق بارز و کامل يک زنداني سياسي ميدانم که از بد حادثه در بد زمان و بدمکاني که تعريف ساده از جرم سياسي در لفاف عناوين عجيب و شگفت ، نظير حرب با خدا ، افساد في الارض ، اقدام عليه امنيت ملي به تنگ نظرانه ترين و غير دموکراتيک ترين وجه گرفتار آمدم ، توجه خوانندگان را به موارد مطروحه زير جلب مينمايم تا سير دادرسی در مورد پرونده من در دستگاه عدالت فعلی ايران روشن تر شود

1- اينجانب در تاريخ 27/5/85 در شهر تهران به دليل تحت مظان قرار داشتن به فعاليت سياسي غير مجاز بازداشت شدم ، عليرغم تصريح قانون اساسي به حق متهم مبني بر داشتن وکيل 16 ماه از اين حق محروم بودم ، يعني بعد از 16 ماه تحمل سخت ترين انواع شکنجه تحت لوای بازجويی که برخلاف موارد مطروحه در قانون حفظ حقوق شهروندي بوده و شرح کوتاهي از آن را در رنجنامه اي که قبلاً نگاشتم ذکر شده است . البته لازم به ذکر است که در شهر کرمانشاه دادستان انقلاب وقت ضمن بي اعتنايي به اصل تفهيم اتهام با صدور دستور به ضابطين قوه قضائيه خواستار تداوم شکنجه و فشار بيشتر جهت پذيرش گناه مرتکب نشده اينجانب شد (که اگر بازپرس شعبه 14 امنيت تهران دستور بازگشت ما را به تهران نميداد بي گمان زنده نبودم) و حتي کار را به آنجا رسانيدند که مراحل آغازين تشکيل پرونده به گفته خودشان انجام "تحقيقات فنی " هنگامی که نه جرمي ثابت شده و نه جلسه دادرسي برگزار شده و بدون داشتن وکيل هرگونه اتهامی را به اينجانب وارد مي ساختند و صراحتاً و با کمال خوشحالی از صدور حکم اعدام من خبر ميدادند.

2- در خلال دوره 16 ماهه در کارخانه متحول سازي وزارت اطلاعات و بعد از اعزام از کرمانشاه به تهران دفعتاً وطی يک عمليات محيرالعقول عناوين اتهامي قبلي اينجانب نظير عضويت در حزب پزاک ، حمل مواد منفجره ، اقدام به شروع بمب گذاری و حتي بمبگذاري از نامه اعمال من محو شده و اتهام خلق الساعه جديدي به نام عضويت در حزب کارگران کردستان ترکيه ؟!!! برايم تجويز شد . البته بنا به عادت مافي السبق بدون هيچگونه مستند و مدرکی ، حتيی جعلی و ظاهری .

3- در همان ايام مذکور شعبه 30 دادگاه انقلاب تهران معلوم نيست که چرا و چگونه ناگهان قرار عدم صلاحيت خود به طرفيت دادگاه انقلاب سنندج را صادر نمود.

4- تحمل نزديک به دو ماه انفرادي همراه با شکنجه هاي وحشتناک توسط مسئول بازداشتگاه اطلاعات سنندج که مشخص نبود اعمال اين حجم عظيم فشار و شکنجه به چه جهت و در خدمت کدامين هدف و مقصود بود ؟ چرا که در طول اين مدت نه تفهيم اتهام جديدي شده بودم و نه حتي يکبار ، يک سئوال جديد هم از من پرسيده شد و سرانجام اين قصه صدور قرار عدم صلاحيت اين بار به طريق معکوس از طرف دادگاه انقلاب سنندج به طرفيت شعبه 30 دادگاه انقلاب تهران تکرار شد ، گويا حضرات به اين نتيجه رسيده بودند که تنوعی در اعمال شکنجه اينجانب قرار دهند و طبعيت مهرپرور و مهرورز خود را در هر سه مرکز استان به من نشان داده و ترجيحاً به من فهمانده شود ، به هر کجا که روی "آسمان همين رنگ است"

5- و بالاخره ميرسيم به اوج شاهکار اين سناريو امنيتی - قضائی ، يعنی مرحله تشکيل دادگاه ، مرحله تشکيل جلسه دادرسي و نهايتاً صدور حکم ، البته خواننده متوجه باشد که دستگاه قضائي در هجدهمين ماه پس از دستگيري به اين نتيجه رسيد که اتلاف فرصت ديگر کافي است و اين پرونده بايد سريعاً ختم به خير شود و اين نيت خيرخواهانه حتي به جلسه دادگاه نيز سرايت نمود و اينجانب در طي کمتر از 7 دقيقه (بله درست خوانديد ، فقط هفت دقيقه) که 3 دقيقه آن صرف قرائت کيفر خواست گرديد ، مستحق اعدام تشخيص داده شدم ، آنهم در دادگاهي که طبق نص صريح اصل 168 قانون اساسي جمهوري اسلامي بايد به شکل علني با حضور وکيل و در حضور هيئت منصفه برگزار ميگرديد ، که هيئت منصفه و علني بودن دادگاه فوق هيچگونه مفهوم و وجود خارجي نداشته و حتي به وکيل اينجانب نيز قبل از دادگاه و در هنگام دادگاه اجازه صحبت کردن حتي در حد سلام و عليک با من را ندادند و حتي فرصت قانوني دفاع از من را نيز پيدا نکرد . قابل ذکر است در کيفرخواست فقط اتهام عضويت در پ.ک.ک در دادگاه به من ابلاغ شد.

6- قاضي پرونده يکماه بعد، طي يک پروسه تشريفاتي هنگام ابلاغ حکم به اينجانب صراحتاً اعلام نمود که وزارت اطلاعات قبل از صدور حکم دادگاه محاربه تو را مسلم و قطعي تشخيص داده و حداقل حکم مورد انتظار را اعدام دانسته ، البته اين موضوع چندان براي من تازگي نداشت زيرا که تمامي بازجويان اطلاعات در هر سه شهر از همان روزهاي آغازين بازجويي پيشاپيش تاکيد موکد داشتند که "ما تشخيص ميدهيم که چه کسي چه حکمي بايد بدهد و حکم تو نيز بايد اعدام باشد" (عين گفته بازجوهاي پرونده)

توجه به موارد مشروحه فوق که فقط مشتي از خروار است براي عبرت گيرندگان مايه تاسف است ،چرا که دستگاه اطلاعاتي - امنيتي کشور با نقض مکرر و فاحش نص صريح قوانين مصوبه جمهوري اسلامي و در راس آن اصول قانون اساسي مانند اصل 20 (يکسان بودن همه در برابر قانون)، اصل 23 (ممنوعيت تفتيش عقايد) ، اصل 35 (داشتن حق وکيل) ، اصل 37 (اصل برائت) ، اصل 38 (ممنوعيت شکنجه) ، اصل 39 (ممنوعيت هتک حرمت و حيثيت ) ، اصل 57 (استقلال قوا) ، و اصل 166 (مستدل و مستند بودن احکام) ، اصل 168 (علني بودن دادگاه جرايم سياسي) و نقض قوانين حقوق شهروندي ، نقض آئين دادرسي و نقض آئين نامه داخلي سازمان زندانها ، از يکطرف ، يکسره خط بطلان برآنچه که در متن قوانين جمهوري اسلامي ذکر شده ميکشد و از طرف ديگر در مقام زننده اتهام - بازجو - بازپرس ، دادستان و قاضي قرار گرفته و نهاد به ظاهر زير مجموعه قوه مجريه بسي بالاتر از قوه قضائيه براي خود شان قائل است گويا "پريرو تاب مستوري ندارد ، در ار بندي سر از روزن درآرد"

چنين به نظر ميرسد صدور احکام سنگين براي فعالان مدني در مناطق کردنشين مقابله اي جدي براي سرکوب اين حرکتهاست و صدور احکام اعدام ما نيز بنا به ملاحضات سياسي و مقاوله هاي سياسي با احزاب تازه به قدرت رسيده (شما بخوانيد تازه مسلمان) يکي از همسايگان غربي است که در کشتارهاي قومي يد طولايي از 1915 تا کنون دارد ، اين حکم اعدام نوعي پيش کشي سياسي و کرنشي منفعلانه و ذليلانه از طرف يکي از شرکاي همخوابگي ايدئولوژيکي به شريک ديگر است که البته عليرغم به ظاهر واحد در هدف ، و تبين مسير ، نظرات کاملاً متنافري از هم دارند .

حال با توجه به آنچه که شرحش دادم ، آيا من شايسته حکم اعدام بوده ام ؟ و آيا اينجانب جهت حفظ زندگي خود بايد تقاضاي عفو نمايم ؟ عفو و عذر تقصير از چه و به که ؟ آيا آناني که حتي قانون مکتوب خود را به کرات زير پا گذاشته و به قانون نانوشته و خودسرانه خود حکم به شکنجه و اعدام ميدهند ، در اين راه با دست و دلبازي تمام زندگي بخشش ميکنند به درخواست عفو مستحق تر نيستند ؟

فرزاد کمانگر

زندان رجايي شهر کرج

بند بيماران عفوني و متادوني25/4/87

ارگان رسمي مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران

یک سال از دستگیری و زندانی بودن منصور اسالو گذشت

2008-07-16T01:24:00.000-07:00

منصور اسالو رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد در تاریخ 1386/4/19 هنگامی که قصد عزیمت به منزل را داشت توسط مامورین لباس شخصی در خیابان جانبازان غربی دستگیر شد ، با پیگیری خانواده و اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد بعد از چند روز بی خبری از مکان بازداشت وی سخنگوی قوه قضائیه در یک جلسه مطبوعاتی اعلام کرد که ایشان در زندان اوین میباشد . از این اتفاق یکسال می گذرد و با وجود پیگیری های مستمر خانواده و وکلا آقای اسالو با وجود بیماریهای قلبی و چشم کماکان در زندان به سر می برند .سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه احضار و تفهیم اتهام آقای منصور اسالو بدون حضور وکیل و دستگیری آقای غلامرضا غلامحسینی را محکوم و خواستار آزادی نامبرگان می باشد و از همه نهادهای کارگری به خصوص فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل ، کنفدراسیون بین المللی کارگران آزاد و سازمان جهانی کار می خواهد کمیته ای حقیقت یاب را در راستای پیگیری پرونده ایشان ، به رسمیت شناختن سندیکای کارگران شرکت واحد و بازگشت به کار کارگران اخراجی سندیکا مامور نماید تا شاهد به رسمیت شناختن سندیکای کارگران شرکت واحد ،بازگشت به کار کارگران اخراجی سندیکا و آزادی کارگران زندانی که به خاطر دفاع از حقوق کارگران در زندان به سر می برند با شیم .

با امید به گسترش صلح و عدالت در همه جهان

سندیکای کارگران شرکت واحد

اتوبوسرانی تهران و حومه

1387/4/19

آنها که زنده اند

2008-07-11T01:02:00.000-07:00

«در آستانه ی بیستمین سالگرد فاجعه ی تابستان ۶۷»

فراخوان شرکت در یادمان کشتار زندانیان سیاسی ایران در دهه ی شصت

دست هایم را در باغچه می کارم سبز خواهم شد
می دانم، می دانم، می دانم...

در آستانه ی بیستمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی ایران در تابستان سال ۶۷ هستیم؛ فاجعه ای که به تنهایی می توانست و می بایست ملتی و بلکه جهانی را در اندوه و حیرت و خشم، از کابوس هولناک «واقعیت» بیدار کند و به چاره جویی و همبستگی و ‍پیکار فراخواند. اما دریغ و درد که در جغرافیای جنوبی سرزمین ما ، این یگانه فاجعه نبود و بلکه تنها نماد تلخ و سیاهی بود از روند فجایع و کشتارهای سیاسی سال های تاریک و خونین دهه ی شصت. به همان سان که عریانی و قساوت آن ، به سان تصویر بی واسطه ای از ماهیت جمهوری اسلامی ، نماد شوم و قاطعی بود از تدارک و تداوم فجایع آینده. فجایعی که مردم میهن ما در اشکال گوناگون در زندگی هر روزه ی خود تجربه می کنند و به دشواری بتوان دامنه و ابعاد آنها را بر شمرد.
و باز دریغ و افسوس که در جغرافیای ناهمگون زمین ، این کشتار سازمان یافته و دهشت بار، بدون هیچ پرسش ،کند و کاو ، روایت و دادخواهی، در میان انبوه فجایع دیگر، در هیایوی دنیای مجازی رسانه ها و در هزارتوی بیگانگی «مصرف کنندگان خاموش» گم شد. تو گویی «زمین» به فاجعه خو کرده است و این خود بی گمان بزرگترین فاجعه ی «زمان» خواهد بود.
اما «جان» های شریفی که در تابستان ۶۷ و سال های پیش از آن، بی باکانه و با چشمان باز، مرگ را پذیرا شدند، بی گمان «عاشق ترین زندگان» بودند. چرا که حیات پرشور و مرگ بلندشان، همواره امید به زیستن و باور به انسانیت و دنیایی «دیگرگون» را تداوم بخشیده است.
بر ماست که با بازخوانی و روایت سرگذشت آنان، که پاره ای زنده و ملموس از کابوس زندگی جمعی ماست ، روند کنونی تاریخ میهن مان را دریابیم. باشد که با بازشناسی سرشت بنیادین واقعیت های شومی که از هر سو ما را احاطه کرده اند و همچون دیوارهای بلند زندانی به وسعت یک «سرزمین»، راه نور و جنبش و رشد را بر همگان بسته اند، امکانات «رهایی» را جستجو کنیم.
باری، از این منظر، یادمان و بازخوانی فاجعه ی کشتار ۶۷ ، تنها ورق زدن برگ های فراموش شده ای از تاریخ معاصر و ادای دینی به گذشتگان نیست؛ بلکه بیش از آن وظیفه ای است برخاسته از ضرورت شناخت ریشه های «بحران» کنونی و دلایل بازتولید آن و از این رو تعهدی است نسبت به سرنوشت خود و مسٔوولیتی انسانی در برابر «زندگان» و آیندگان.
نیل بدین منظور بدون شک، عزم و تلاشی جمعی را می طلبد. کانون ۶۷ (جمع مستقلی از جوانان و دانشجویان و فرزندان جان باختگان) در نظر دارد، با برگزاری یادمانی در این خصوص و بازخوانی این فاجعه، به سهم خود گام کوچکی در راستای اهداف یاد شده بردارد. ما دست تمام انسان های آزاده را برای هرچه پربار تر بودن این یادمان می فشاریم و در انتظار دیدگاه ها، پشتیبانی و حضور شما هستیم.

کانون ۶۷

زمان برگزاری : شنبه 30 آگوست (اوت) 2008 ساعت 16:00
مکان:کلن ـ آلمان، مرکز انترناسیونالیستی کاریتاس (Internationales Zentrum der Caritas - Stolzstraße 1a, 50674 Köln)
ایمیل: kanoon67@gmail.com
آدرس سایت: www.tabestan67.com

فراخوان به تظاهرات ایرانیان آزاده

2008-07-08T01:49:00.000-07:00

انجمن دفاع از زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران – پاریس

در سالگرد 18 تیر، رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی مجددا دست به بازداشت وسیع ازدانشجویان زده است .موج جدید دستگیریها و احکام زندان و تشکیل دادگاه ویژهء دانشجویان ، نگرانی گسترده ای را ایجاد کرده است .
برای اعتراض به:
موج جدید بازداشت دانشجویان .
به تجاوزات مسئولین حراست دانشگاهها به دختران دانشجو.
به احکام زندان دانشجویان در بند .
در حمایت از اعتصابات و اعتراضات کارگران .
در حمایت از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی .
و برای آزادی بی قید وشرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی.
شما را دعوت می نمائیم که :
در روز3 شنبه 8 ژوئیه (هجدهم تیرماه) از ساعت20 تا 22 در میدان باستیل پاریس گرد هم آئیم تا هم صدا با دانشجویان، خواهان آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی از زندانهای ایران باشیم .

انجمن دفاع از زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران – پاریس
04/07/2008

گزاش ایرج ادیب زاده برای رادیو زمانه از دعوت به تظاهرات ایستاده

2008-07-07T02:54:00.000-07:00

تجمع جوانان ایرانی در برابر دانشگاه سوربون

تجمع دانشجویان ایرانی در برابر دانشگاه سوربون

در حالی که روز جمعه سرمای شدیدی در پاریس حکم‌فرما بود و برنامه‌های حمل و نقل، مترو، اتوبوس و قطارها هنوز در هم ریخته‌اند، تشکل جوانان آزاد پاریس و گروهی از دانشجویان ایرانی فرانسه و نیز فعالان سیاسی این شهر در اعتراض به زندانی شدن دانشجویان و سرکوب آزادی‌های سیاسی و افزایش فشار بر زنان و دانشجویان، سندیکای شرکت واحد، معلمان و روزنامه‌نگاران در ایران در برابر دانشگاه سوربون برپا شد که دو ساعت طول کشید.

عکس‌های مختلفی از اعدام‌ها در ایران، ضرب و شتم زنان و نیز چند کبوتر سفید در قفس، سمبل دانشجویان زندانی دگراندیش در ایران نیز، در معرض دید حاضران و رهگذران قرار گرفت. محل این تظاهرات ایستاده، مقابل دانشگاه تاریخی سوربون بود. خشایار، یکی از مسئولان تشکل آزاد جوانان پاریس درباره این تظاهرات ایستاده به رادیو زمانه می‌گوید:

تجمع دانشجویان ایرانی در برابر دانشگاه سوربون

در واقع ربط (انتخاب) دانشگاه سوربون برای ما، بیشتر نشان دادن این سمبل به دانشجویان در ایران است که امروز در حال تظاهرات هستند و اولین کسانی هستند که آسیب این موج جدید سرکوب به آن‌ها می‌رسد.

(تجمع) سمبلیک دانشگاه سوربون به خاطر پیغامی است که می‌خواستیم به دانشجویان در ایران برسانیم. تشکل جوانان ایرانی در اینجا برگزارکننده است و انجمن دفاع از زندانیان سیاسی از این فعالیت حمایت کرده است. اتحاد شورایی دانشجویان از ایران برای ما بیانیه حمایتی خود را فرستادند و در جریان هستند و در واقع ما را خیلی تشویق کردند و فکر می‌کنند که این برنامه خیلی مهم است که امروز در پاریس انجام شود و بیانیه‌ای هم برای ما فرستادند که به زبان فرانسه ترجمه کردیم و در اینجا خواهیم خواند.

تجمع دانشجویان ایرانی در برابر دانشگاه سوربون

گروهی از دانشجویان ایرانی ساکن پاریس که در این تظاهرات ایستاده شرکت داشتند، به گفتگو با رهگذران و نیز دانشجویان فرانسوی درباره سرکوب زنان و دانشجویان در ایران پرداختند. نظر چند تن از دانشجویان ایرانی پاریس و فعالان سیاسی حاضر در این تظاهرات را می‌خوانیم:

من هانا هستم. دانشجوی ایرانی که به فرانسه آمدم تا تحصیل کنم و ما این تجمع را تشکیل داده‌ایم تا اعتراضی برای دانشجویان، فعالین زنان و فعالین سیاسی که به دلایل انسان‌دوستانه فعالیت می‌کردند؛ ولی رژیم جمهوری اسلامی، احکام غیرعادلانه‌ای به آن‌ها داده است، باشد.

من در یکی از این دانشگاه‌‌ها تحصیل می‌کنم و با این سندیکاها و دانشجویان فعال حرف زدم و بیانیه‌مان را در آن جا خواندیم و آن‌ها کاملاً موافق بودند. مسلماً آن‌ها اکنون خیلی درگیر هستند و اگر در زمان دیگری این تجمع را برگزار می‌کردیم، حتماً تعدادی از آن‌ها به ما می‌پیوستند.

این تظاهرات بستر متفاوتی دارد و در کشوری دموکرات شکل می‌گیرد که دانشجویان امکانات زیادی برای بیان خودشان دارند. دانشجویان ایرانی هم برای حقوق مسلم خودشان تظاهرات می‌کنند و تنها فرقشان با فرانسوی‌ها این است که به خاطر گرفتن کوچک‌ترین حقی، باید هزینه‌های زیادی را بدهند.

من رئوف کعبی، فعال سیاسی مقیم فرانسه هستم و امیدوارم که این شرکت ما، هم در افکار عمومی تاثیر داشته باشد و هم ما ایرانی‌های خارج از کشور را علیه زورگویی‌های رژیم در مقابل جوانان، بیشتر منسجم کند.

چیزی که برایم جالب بود، نسل جدیدی از دانشجویان ایرانی مقیم فرانسه که فکر می کنم آینده و دموکراسی ایران به آن‌ها بستگی دارد، باعث شگفتی من بود. من خیلی فعال در این زمینه کار کردم و خوشحالم که به اینجا آمدم.

تجمع دانشجویان ایرانی در برابر دانشگاه سوربون

در این تظاهرات ایستاده‌ی جوانان ایران مقیم پاریس و نیز دانشجویان ایرانی از کمپین یک میلیون امضا در ایران، اتحاد دانشجویی چپ، شورایی از ایران و انجمن زندانیان سیاسی در پاریس بیانیه‌های خود را قرائت کردند.

بیانیه پایانی تظاهرات ایستاده، به این ترتیب اعلام شد. خواستار آزادی بی‌قید و شرط کلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی، پایان تبعیض جنسی و توقف فوری اعدام‌ها و اعمال شکنجه از قبیل شلاق و سنگسار است.
جوانان ایرانی آزاد – پاریس

گزارش آکسیون جوانان ایرانی آزاد در مقابل خبرگزاری فرانسه

2008-07-02T05:18:00.000-07:00

همراه شو عزیز

تنهانمان به درد

کا ین درد مشترک هرگز جدا جدا

درمان نمی شود

شب جمعه بیست و هفت ژوئن به دعوت جوانان ایرانی آزاد-پاریس جمع ای از ایرانیان مقیم فرانسه و شهروندان فرانسوی در میدان بورس پاریس ، مقابل خبرگزاری فرانسه گرد هم آمدند . " از دموکراسی در ایران حمایت کنید " " گرد هم آیی جرم نیست " "در ایران حقوق زنان پایمال می شود" " در ایران اقلیت های ملی هیچ حقوقی ندارند " " در ایران دانشجویان را زندانی می کنند " از جمله شعار هایی بودند که در محل گرد هم آیی به چشم می خوردند . همچنین عکس ها و فیش هایی از زندان یان سیاسی ، دانشجویان ، زنان ، کارگران و فعالان اقلیت های در بند و در گیر با دستگاه قضایی تهیه شده و بر زمین چیده شده بود و با سیم خار دار آن ها را پوشانده بودند.

برابر ساعت هشت شب نماینده جوانان نامه خود را به دفتر خبرگزاری فرانسه بردند و آن را تسلیم بخش ساسی کردند. در این نامه با اشاره به نام چند تن از این آزادگان از جمله احمد قصابیان ، ابراهیم لطف الهی ، هانا عبدی ، منصور اصانلو ، روناک صفارزاده ، مجید توکلی ، امیر یعقوب علی و ... بدین نکته اشاره شده بود که برای استقرار دموکراسی در ایران راهی دیگری نیست مگر حمایت از جامعه مدنی و مدافعان آزادی در دانشگاه و کارخانه و خیابان های ایران . همچنین از رسانه های فرانسه خواسته شده بود تا بیشترین اهمیت را به مسایل نقض حقوق بشر در ایران نشان بدهند .

در تمام مدت برنامه فراخوان جوانان ایرانی آزاد ، متن حمایت کمیته دانشجویی بلژیک ، نامه جوانان ایرانی آزاد به رسانه های فرانسه و کامپین یک ملیون امضاء از بلندگو خوانده شد .

فراخوان
بازتاب صدای ایرانیان به رسانه های فرانسه

درایران امروز نقض اولیه ترین موازین حقوق بشر همچون حق گردهمایی و آزادی بیان ، حقوق جنسیتی ، حقوق اقوام و ادیان و ملیتها به امری روزمزه تبدیل شده است . موج دستگیریها ، زندان ها ، تهدید ها و اعدامها آنچنان افزایش یافته که کوچک ترین فضایی برای تنفس نیست . سرکوب جنبش زنان دانشجویی کارگری و قومی نشانی
براین مدعاست .
ما جوانان ایرانی آزاد در حمایت از خواسته های مردم ایران و صدور احکام و فصل جدید جدال فعالان دانشجوی و زنان با دستگاه قضایی جمعه 27 ژوئن 2007 در میدان بورس پاریس ساعت 19:30 گردهم آییم تا صدای مردم ایران را به گوش جامعه جهانی برسانیم .
جوانان ایرانی آزاد-پاریس

جمعه27 ژوئن 2007
میدان بورس پاریس
ساعت 19:30